Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

ΤΡΙΓΩΝΟ


ΕΛΛΗ
Ενας θλιμμενος αντρας, μπροστα σε μια γκριζα θαλασσα να φτιαχνει εικονες που ξεχειλιζουν χρωματα... Στη θαλασσα τον γνωρισα... Ημουν 23, αυτος 28... Φθινοπωρο ηταν... Λενε οτι οι ανθρωποι ερωτευονται ανοιξη. Μαλλον εγω ξεκινησα λιγο αναποδα, ισως γι`αυτο να καταληξαμε εδω...
Θαλασσα... Διπλα σ`αυτην μεγαλωσα, και σ`αυτην θα επιστρεφω για παντα. Με ηρεμει. Κι ο Φιλιππος με ηρεμει... Δεν θα το ξεχασω ποτε εκεινο το απογευμα.
Τον εβλεπα να με κοιταζει. Το ενιωθα... Αισθανθηκα να ζωγραφιζει εμενα, κι οχι τη θαλασσα. Ενιωσα περιεργα, ομορφα... Υπηρχε κατι στα ματια του που... Μαλλον ηταν θλιμενος. Ποτε δεν καταλαβα τον λογο. Αλλα μ`αρεσε τοσο πολυ να τα βλεπω...

ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Ετρωγε παγωτο. Αυτο ηταν που προσεξα. Ο καιρος ειχε αρχισει να κρυωνει πολυ, αλλα εκεινη ετρωγε παγωτο. Χωνακι... Ελιωνε κι εκεινη αρχισε να γλειφει τα χερια της. Δεν ειχα δει ομορφοτερη εικονα στη ζωη μου...Ναι, την αγαπαω. Απο την πρωτη στιγμη την αγαπησα, απο εκεινο το απογευμα. Στη θαλασσα...
Ακομα δεν εχω καταλαβει τι εκανε εκεινο το απογευμα στη θαλασσα. Εχει κατι τοσο λεπτο επανω της, ευθραυστο... Σαν φτερα πεταλουδας. Δεν μπορουσα να μην τη ζωγραφισω.
Πηγα για θαλασσες και τοπια, και τελικα ζωγραφισα μια γυναικα να τρωει παγωτο! Νομιζω βρηκα την πρωτη πραγματικη μου μουσσα... Δεν θα την αφηνα να φυγει. Μια κουκλα πορσελανινη που δεν πρεπει να σπασει. Αυτο ηταν για μενα... Η μουσσα μου, η κουκλα μου, ...η Ελλη.

ΑΛΕΞΗΣ
Ουτε μια φορα δεν καταφερα να δω τα ματια της. Παντα πισω απο τα ιδια μαυρα γυαλια. Με το κεφαλι της ακουμπισμενο στο τζαμι, να κλαιει... Καθε μερα... Παντα εμοιαζε να βλεπει μια εικονα περα απ`τον δικο μας κοσμο. Μαλλον γι`αυτη την εικονα εκλαιγε... Ηθελα να γραψω γι`αυτη τη γυναικα.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Δε θα με συγχωρησει ποτε. Και θα`χει δικιο. Ολα... ολα διαλυθηκαν. Σε μια στιγμη μονο. Δεν ηξερα τι να κανω. Φοβομουν.
Ο καιρος περνουσε και σαν ολα να εμεναν ιδια. Στασιμα. Εκει. Σαν να νεκρωσαν ξαφνικα.
Ειχε δικιο. Ηθελα να πιστεψω οτι... μια μερα ολα θα γινονταν και παλι οπως πριν. Το ειχα αναγκη για να συνεχισω. Αλλα ειχε δικιο. Δεν εχει νοημα... Εχει περασει ενας χρονος και... δεν την ξερω πια. Ουτε εκεινη εμενα.


ΕΛΛΗ
Πονουσα. Νομιζε οτι τον κατηγορουσα, δεν ειχα χρονο. Δε με αφορουσε ουτε το πως, ουτε το γιατι εγινε. Εγω απλα δε μπορουσα να συνεχισω αλλο τη ζωη μου.
Μα ειχαν νεκρωσει! Τι περιμενε; 

ΑΛΕΞΗΣ
Καθε μερα φροντιζα να μπαινω στο ιδιο βαγονι. Κι εκεινη, καθε μερα να κλαιει. Κι εγω εκει... ν`αναρωτιεμαι, γιατι μια τετοια γυναικα να κλαιει; Τη θαυμαζα για τον τροπο που εκλαιγε. Τοσο σπαρακτικα κι ομως, περηφανα μαζι! Τα βηματα της ηταν σιγουρα, οι κινησεις της σταθερες, σαν... σαν ολος αυτος ο σπαραγμος να ηταν μια ρουτινα. Η μονη αληθεια στη ζωη της... Δεν ξερω αν εκεινη με ειδε ποτε.
Νομιζω σχεδον ζουσα πια, για να τη δω μια μερα να χαμογελασει. Εστω για μια στιγμη... Θελω να την κανω να χαμογελασει!

ΕΛΛΗ
Δεν πιστευα ποτε οτι θα υπηρχε θεση στη ζωη μου για τετοιες ιστοριες. Οχι πια δηλαδη... Δεν ηθελα. Η ζωη μου ηταν... μηχανισμος. Αυτο. Μονο. Το ενδεχομενο να νιωσω ξανα κατι, μεσα μου... με φοβιζε. Αμυνα ειναι αυτο. Γιατι... δεν ηθελα.
Δεν το πιστευα! Εγω; ... Δεν... Δεν ειμαι ετσι εγω. Κι αν ειμαι, δεν πρεπει! Θελω να πω... εχω τον αντρα μου! Ποτε δεν θα εκανα κατι τετοιο! Ειμαι συντηριτικη. Νομιζα οτι ειμαι... Με το Φιλιππο δεν... δεν ειμασταν οπως παλια, αλλα... δε -δε -δεν επρεπε! Αλλα το ειχα αναγκη. Ειχα αναγκη να νιωσω παλι τι ειναι η ζωη. Σε οποιαδηποτε μορφη της. Τον τελευταιο χρονο... ολα ηταν νεκρα. Μου ειχε λειψει τοσο πολυ το να ζω. Και με τον Φιλιππο, δεν μπορουσα. Οχι μετα απ`οτι εγινε. Δεν ειναι οτι τον κατηγορω, αλλα... απλα δεν μπορω.
Ενας αντρας, που δεν γνωριζεις τιποτα γι`αυτον. Και ξαφνικα, η ζωη σου εχει παλι κατι... Εχει γραψει για μενα πολυ ομορφα πραγματα. Μαλλον επειδη ουτε αυτος με γνωριζει τελικα, απλα... με επιννοει -με τον τροπο του! Μαζι του αλλαζω κι εγω.
Ποναει πολυ... το να βλεπεις ανθρωπους που αγαπησες, να διαλυονται. Σχεσεις, να διαλυονται, ζωες... Δεν ηθελα να γινει ετσι, με το Φιλιππο. Κι ενα κομματι μου... τον αγαπαει. Ακομη. Αλλα απο την αλλη... διακοπτες ειναι ολα. Τους ανεβαζεις, τους κατεβαζεις, και προχωρας. Οπως μπορεις. Αν μπορεις... Δεν ηξερα αν μπορουσε να παει καπου, αυτο με τον Αλεξη... Αλλα, καταλαβα οτι... δεν θα πηγαινε αλλο με το Φιλιππο. Σιγουρα.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Και εφυγε… Ουτε τα πραγματα της δεν πηρε. Μετα απο δυο μερες ηρθαν κατι μεταφορεις… Δεν την εχω ξαναδει απο τοτε. Δε μιλησαμε ποτε. Δε συναντηθηκαμε, δεν προσπαθησαμε… Καμια επαφη. Ισως και να`ναι καλυτερα ετσι. Για κεινην τουλαχιστον. Ξαναφτιαξε τη ζωη της.

ΕΛΛΗ
Η αληθεια ειναι οτι προσπαθησα. Να ξαναφτιαξω τη ζωη μου… Δεν ξερω αν εκανα καλα, οι σχεσεις των ανθρωπων ειναι πολυ περιεργο πραγμα, ποτε δεν ξερει κανεις πως θα εξελιχθουν…
Ειχε περασει παρα πολυ καιρος απο την τελευταια φορα που ενιωσα … ζωη. Με τον Αλεξη σαν να εγινε κατι μεσα μου… Ξανα. Δεν… δεν ξερω αν τον αγαπαω. Αλλα επρεπε να προχωρησω, δεν πηγαινε πουθενα η ιστορια με τον Φιλιππο. Και… χρειαζομουν να αλλαξω. Ο Αλεξης… δειχνει καλος. Κι εκεινος… δεν ξερω αν μ`αγαπαει, αλλα δειχνει καλος.

ΑΛΕΞΗΣ
Δεν το εχω ξανακανει αυτο. Δεν εχω μαθει να ζω με αλλους ανθρωπους, δεν ξερω πως ειναι. Παντα ζουσα μονος. Ειναι παραξενο συναισθημα ομως τελικα… Νιωθεις κι εσυ περισσοτερο ανθρωπος.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ
Μου λειπει. Παντα θα μου λειπει, δεν ξερω πως ειναι να ζω χωρις την Ελλη. Ολα εχουν διαλυθει. Η ζωη μου… Δεν… δεν ξερω που παω πια. Ποιος ειμαι… Δεν μπορω να ξεχασω. Τα κουβαλαω. Και μετα με ρωτουσε γιατι πινω… Λες και μπορω να κανω αλλιως.

ΕΛΛΗ
Τον αγαπαω. Παντα τον αγαπουσα. Οτι κι αν συνεβη μεταξυ μας, ο Φιλιππος παντα ηταν για μενα κατι σημαντικο. Χαιρομαι που ζωγραφιζει παλι. Και… ναι, θα`θελα καποτε να τον δω, ομως… κατι με κραταει. Σαν να φοβαμαι. Δεν ξερω τι, μαλλον τον εαυτο μου. Ο Αλεξης… ειναι… σαν τον Φιλιππο. Οταν θελει, μπορει να γινει πολυ γλυκος. Αλλα δεν αρκει.

ΑΛΕΞΗΣ
Δεν ξερω αν εχω ερωτευτει ποτε. Ουτε αν εχω αγαπησει. Πραγματικα… Αλλα, με την Ελλη ηταν αλλιως. Υπηρχε κατι πανω της, που… απο την πρωτη στιγμη που την ειδα ηθελα να ειναι ευτυχισμενη. Αυτο. Μονο. Να τη βλεπω να χαμογελα. Και μαζι μου δεν ηταν.

ΕΛΛΗ
Ηταν… η τελευταια φορα που καναμε ερωτα. Δεν ξερω δηλαδη αν ηταν ακριβως ερωτας… Μαλλον ενας τροπος να ζητησουμε συγνωμη ο ενας απο τον αλλο. Για ολα. Αν και δεν ξερω αν επρεπε. Ουσιαστικα και οι δυο θυματα ημασταν σ`αυτη τη σχεση. Και θυτες. Ειχαμε διαφορετικες αναγκες… και προσπαθουσαμε και οι δυο να τις εκπληρωσουμε με λαθος τροπους. Πληγωναμε ο ενας τον αλλο μονο και μονο επειδη δεν ειχαμε αλλο τροπο να δειξουμε τις αδυναμιες μας. Ειναι κοντα το τελος, το ξερω.
Δεν ξερω τι απ`ολα ειναι πιο λαθος. Αυτα που νιωθω, αυτα που σκεφτομαι, ή αυτα που κανω…

ΑΛΕΞΗΣ
Δεν ξερω αν θα μπορεσω να την ξεχασω ποτε.

ΕΛΛΗ
Ναι... στη θαλασσα, εκει τον γνωρισα. Εκει ξεκινησαν ολα. Κι εκει τελειωσαν. Παντα την αγαπουσα τη θαλασσα. Ισως γι`αυτο να αγαπησα τοσο και τον Φιλιππο. Δεν ηταν τυχαιο που τον γνωρισα εκει. Μαζι του… παντα ενιωθα… σαν ειμαι στη θαλασσα. Κι αυτος, ηταν σαν τη θαλασσα. Ποτε δεν ξερεις τι θα σου ξημερωσει. Αν θα ειναι ηρεμη ή φουρτουνιασμενη. Κι η ζωη μου μαζι του, ετσι ειναι. Θαλασσα. Αλλα τη θαλασσα –ακομα και στις φουρτουνες, μονο την αγαπας.


αποσπασματα απο το σεναριο "Οπως η θαλασσα...", της Μαριας Ζωμοπουλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου