Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

KATI ΠΟΛΥΤΙΜΟ... (μερος 5ο)


Το διαμερισμα βρισκεται καπου στο κεντρο της Αθηνας. Το σπιτι εργενικο και ακαταστατο. Ένα μεγαλο και φωτεινο σαλονι, τα παραθυρα δεν εχουν κουρτινες, τα παντζουρια βεβαια σχεδον παντα είναι μισοκατεβασμενα, δεν αντεχει το πολύ φως ο Φιλιππος. Όχι από τοτε που εφυγε η Στελλα. Ασπροι τοιχοι, λιγο κιτρινισμενοι βεβαια, από τα χρονια και τα τσιγαρα που καπνιζει σχεδον συνεχεια ο Φιλιππος. Ενας καναπες με τσαλακωμενα καλυμματα και μαξιλαρια κι ένα τραπεζακι, γεματο με δυο τρια αδεια μπουκαλια, γεματα τασακια και αποφαγια. Μια σιδερενια βιβλιοθηκη γεματη βιβλια περι τεχνης και αρχιτεκτονικης, και μερικους δισκους. Σ`ένα από τα ραφια της, το στερεοφωνικο. Δεν χρησιμοποιειται πια. Ποιος ο λογος ν`ακουσει μουσικη χωρις την Στελλα; Σε μια γωνια στο πατωμα η τηλεοραση, διπλα μια στιβα από ταινιες. Λιγο πιο περα το μπαρακι με τα ποτα. Πισω από τον καναπε, καβαλετα, κασετινες με μπογιες, παλετες και λοιπα συνεργα ζωγραφικης… Στους τοιχους στερεωμενα διαφορα σκιτσα. Φαινομενικα μοιαζουν ιδια, το πορτραιτο μιας γυναικας. Η Στελλα. Ο Φιλιππος μονο ξερει τις διαφορες τους. Σε διαφορα σημεια του σπιτιου, μονο ιχνος ζωης στο διαμερισμα, βαζα με κοκκινα τριανταφυλλα. Παντα φρεσκα, παντα ομορφα…
Ο Φιλιππος καθισμενος στο μισοσκοταδο της μερας, ζωγραφιζει. Εχει μουτζουρωθει παλι, εχει κατι χρονια να χρησιμοποιησει πινελο, άλλη αισθηση το δαχτυλο. Η αφη του χαρτιου και της μπογιας. Καπνιζει. Το τσιγαρο δεν φευγει ευκολα από το στομα του. Το τζην του είναι φθαρμενο και το ασπρο φανελακι, εχει γεμισει πια διαφορα χρωματα από τις μπογιες. Δεν τον ενδιαφερει τιποτα απ`όλα αυτά όμως. Το γερικο λαμπραντορ βαριανασαινει λιγο πιο περα… Ξαφνικα σαν ο Φιλιππος ν`ακουει μια μουσικη, από καπου, μαρκυνη… Αποκλειεται, η ιδεα του είναι… Κοντοστεκεται και κοιτα την ζωγραφια του. Μια ομορφη γυναικα. Και ξαφνικα νιωθει μια ζεστασια, ένα χαδι, κατι μαγικο. Η γυναικα της ζωγραφιας σαν να ζωντανευει. Μια οπτασια. Φοραει ένα κοκκινο τριανταφυλλο στα μαλλια… Γυριζει και τον κοιταζει, του χαμογελαει γλυκα. Τον ακουει λοιπον, ναι, ο Φιλιππος ξερει ότι τον ακουει… Χαμογελα κι αυτος, και τα ακροδαχτυλα του αγγιζουν την ζωγραφια. Τα ματια του βουρκωνουν.
«Δεν θα σ`αφησω. Ποτε…» μια αχνη φωνη σπαει τη σιωπη.
Του Φιλιππου; Της Στελλας; Κανεις δεν ξερει. Ουτε καν ο Φιλιππος. Εχει χαθει κι ο ιδιος. Εχει μπερδεψει την πραγματικοτητα με την αναμνηση. Η τηλεοραση πισω του παιζει. Ένα νεαρο ζευγαρι, χαρουμενο σε μια παραλια. Ακουγονται φωνες και γελια. Είναι ευτυχισμενοι. Είναι εκεινος. Με την Στελλα. Dvd. Από τοτε…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου