Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ!

"Τι εχεις;" σε ρωτανε. "Τι εχεις; Γιατι εισαι ετσι; Κατι εχεις!"
Τιποτα δεν εχω ρε. Πολυ μυαλο μονο. Αυτο εχω. Και το μυαλο μου αρχιζει και τα στυβει ολα και τα αναλυει και τα σκεφτεται κι απο΄δω κι απο΄κει κι απο παρακει... Σκατα. Και μετα ζαλιζομαι και δεν μπορω να κανω τιποτα. Ειμαι στο απολυτο αδιεξοδο γιατι το μυαλο μου σκεφτεται περισσοτερο απ'οσο πρεπει να σκεφτεται ο μεσος νους.
"Τιποτα"... Μουρμουραω ακεφα.
Το τελευταιο πραγμα που μου χρειαζεται ειναι ενας μαλακας πανω απ'το κεφαλι μου να μου μιλαει και δηθεν να ενδιαφερεται.
"Μα πως; Αφου εχεις νευρα; Γιατι εχεις νευρα;"
Εσυ μου τα δημιουργεις! Οταν ενας ανθρωπος σου λεει δεν εχω τιποτα, ακομη κι αν εχει οντως κατι, παει να πει οτι δε γουσταρει να το συζητησει! Ποσο δυσνοητο ειναι; Γιατι καθε φορα αντι καλυτερα πρεπει να με κανεις χειροτερα;

Αυτο το γαμημενο το "τι κανεις;"
...Γιατι εγω δεν ενδιαφερομαι για τις ζωες τον αλλων; Μηπως ειμαι αναισθητη; Εγωκεντρικη; Ή απλως ειλικρινης; Εχω τα δικα μου προβληματα. Ζω μεσα σε μια απολυτη παρανοια, μπερδεμα, αποτυχια, κονφουζιo you know? Η γιαγια της απεναντι γωνιας μπορει να πεθανει! Δεν θα με πειραξει καθολου, αληθεια! Μπορει να τη σφαξουν, να την κοψουν κομματακια και να την κανουν κρατσανιστα λουκανικα, δε με νοιαζει! Ελα ομως που τη γιαγια την νοιαζει τι κανω εγω! Ισως μια μερα να την κανω εγω κρατσανιστο λουκανικο...

Δε νομιζω πως εχω κατι σοβαρο. Σωματικα ειμαι μια χαρα. Ψυχολογικα ποτε δεν ημουν, ουτε προκειται να ειμαι, το ξερω, αλλα δεν νομιζω οτι ειναι σοβαρο. Σκεφτομαι τις εναλλακτικες. Παντα σκεφτομαι τα παντα, γι'αυτο ποτε δεν ειμαι καλα! Ψαχνω την λιγοτερο επωδυνη λυση. Δεν μπορω να την βρω. Τουλαχιστον οχι τωρα.
Γιατι πρεπει να ειμαι εγω αυτη που θ`αγωνιστει για να κανω κατι που δεν θελω; Δε γαμιεστε; Θελω να ουρλιαξω. Θελω να πεθανει πολυς κοσμος. Θελω να μεινω μονη για να μπορεσω κι εγω να πεθανω χωρις τυψεις. Δεν θα πεθανω ομως. Και δεν θελω να πεθανω! Νομιζω... Αλλα απο την αλλη... τι νοημα εχει να ζεις ετσι, για να ζεις;
Οταν εισαι καλα, ολοι αρχιζουν και ρωτανε και μιλανε και υποδειχνουν! Και σε κανουν σκατα. Οταν εισαι σκατα, και καλα ειναι διπλα σου προσπαθωντας ομως ακομη να σου περασουν το δικο τους μηνυμα και μετα η τηλεοραση κανει πλυση εγκεφαλου! Εχω σιχαθει ν'ακουω και να απολογουμαι για πραγματα που θα επρεπε να ειμαι περηφανη, οχι ν'απολογουμαι κι απο πανω!
"Εμεις απο ενδιαφερον..." αρχιδια καπαμα!
Το μυαλο μου ενα καζανι. Βραζει, γυριζει, ψηνεται, αναποδογυριζει και υπερφορτωνει. Να δω ποτε θα καει ο σκληρος. Προσπαθω να παρηγορηθω. Ολοι το περνανε καποτε. Μαλακια. Δεν πιανει. Τωρα το περναω εγω και χεστηκα για τους αλλους.

Κατα βαθος ισως να θελω να καει το μυαλο μου. Παντα πιστευα οτι οι ηλιθιοι ειναι ευτυχισμενοι. Το εβλεπα κι απο ενα κοριτσακι που ειχαμε στο δημοτικο. Ηταν το πιο χαζο παιδι της ταξης. Στην πρωτη γυμνασιου ηταν η μονη που εμεινε κατευθειαν στασιμη. Δεν την θυμαμαι ποτε να μην γελαει ομως. Ηταν πολυ ηλιθια. Πραγματικα. Ειναι σαν να μην αντιλαμβανεσαι τα προβληματα οταν εισαι ηλιθιος. Κι οι αλλοι ξερουν οτι εισαι ηλιθιος οποτε δεν σου κρατουν κακια. Η ζωη ειναι πολυ ευκολη για τους ηλιθιους.
Σκατα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου