Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΙΚΡΟ...

 



"Δεν σου ηταν τιποτα!" ...λεω και ξαναλεω μεσα μου.
Σ´εμενα, στον εαυτο μου, μεχρι να το πιστεψω.
"Μια ιδεα ηταν μονο. Κατι που πιστεψες!"
...δεν αλλαζει κατι. Δεν μετανιωνω. Οχι, ουτε στιγμη. Ποναω απλως. 
Μου λειπεις.
Η σιωπη δεν ηταν ποτε πιο πνιγηρη. 
"Δεν εχασες τιποτα, το αντιθετο..."
Ναι, το ξερω. Γι'αυτο ποναω. 
Ποτε μου δεν υπηρξα απληστη. Τωρα μονο, εδω, μαζι σου... 
Μη μ'αφηνεις στη σιωπη. 
Δεν αντεχω. 
Τιποτα δεν μου εισαι, το ξερω.
Μονο τα παντα.

 

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ...

 



Εκκρεμοτητα, αυτο εγινες... Εσυ... Η ιδια μου η ανασα.
Δε σου αξιζε. Ουτε εμενα. 
Κοιταζομαστε, ξεφυσουσαμε κι αναρωτιομασταν "γιατι" και "πως"... Δεν ειμαστε αυτο εμεις! 
"Ολα τελειωνουν καποτε" αυτο ελεγες παντα.
Δεν πιστευα ποτε οτι θα ειχα τη δυναμη να φυγω.
Εσυ μου την εδωσες. Κι εφυγα στο ονομα αυτου που ειχαμε, να το ξερεις αυτο. Για σενα, γιατι δεν αντεχα να βλεπω τη φθορα των στιγμων μας... 
Αλλιως μας εχω μεσα μου. Αφθαρτους. Λαμπερους, αστειους, γεματους... Κι εχω να θυμαμαι πολλα. 
Κι εσυ εβλεπες το τελος. Πολυ πριν απο εμενα, θυμασαι; 
"Τι κανεις εδω;" ...αυτο με ρωτησες. Κι ειχες δικιο, οπως παντα. 
Εφυγα, ναι, εγω. 
Και για τους δυο μας. 
Και νιωθω μια ελευθερια, και μια δυναμη. Δικα σου δωρα. Οπως πολλα αλλα. Κι εσυ; Ελευθερος επισης, οχι οσο κυνικος θα ηθελες, αλλα ελευθερος. Γιατι αυτο ειμαστε κι οι δυο. Γι'αυτο με εμαθες να αγωνιζομαι. Και ποναει πολυ, ναι, αλλα επρεπε να μπορεσουμε καπως να πεταξουμε ξανα. 
Εγκλωβισμενοι ημασταν. Κι οι δυο. Σε κατι ανομολογητο. 
Του δωσαμε πολλα ονοματα, συνηθεια, ξεκουραση, συνηδειση, συμπαθεια, φιλια, καθηκον, υποχρεωση... 
Οχι. Εκκρεμοτητα. Αυτο γιναμε ο ενας για τον αλλο. Οχι πια. 
Δεν θα εβρισκες ποτε τη δυναμη, γι'αυτο εσπρωξες εμενα. Κι εγω σου εκανα μια τελευταια χαρη. Προς το παρον τελευταια, παντα θα σου κανω τη χαρη, σε λατρευω! 
Δεν ειπαμε αντιο, δε χρειαζεται...
Ειμαστε και παλι ελευθεροι, οπως μας αξιζει.
 

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

ΜΟΥΣΙΚΗ...




Μια μουσικη... Η πιο γλυκεια μουσικη που εχεις ακουσει ποτε, δεν θες να τελειωσει, την ακους ξανα και ξανα, σε συγκινει, χωρις να ξερεις γιατι. Δακρυζεις. Νιωθεις μια ομορφια. Αγαλιαση. Ειναι ενα ειδος ευτυχιας αυτη η μουσικη. Εχεις βρει κατι που ειναι εκει για την ψυχη σου. Τη ζεσταινει...
Βρες τη δικη σου μουσικη και φερε την στο νου σου... Βλεπεις; 
Αυτο εισαι για μενα. 
Αυτη η μουσικη! Που η ομορφια της σε ξεπερναει! Εισαι κατι περα απο τη λογικη, περα απο ολα οσα ξερω, περα απο ολα οσα τολμησα να ονειρευτω και να θελησω, κατι χωρις ορια... Ενα μοναδικο, πανεμορφο συναισθημα που δεν το περιγραφει καμια λεξη γιατι ολες ειναι λιγες! Αυτο εισαι. Καλυτερα η μουσικη λοιπον! Η μουσικη της ζωης μου... 
Και τρεμω! Ξεθωριαζει... 
Πως να σε κρατησω οταν ολα καταρρεουν; Οταν ο κοσμος μας ο ιδιος επιβαλλει ξαφνικα σιωπη; Την ακουω ολο και πιο μακρια. Παιζει ακομα, παντα θα παιζει, μονο που την πνιγουν... Ανθρωποι, καταστασεις, συγκυριες... Μην μου τη σταματας, πεθαινω! 
"Να προσεχεις τον εαυτο σου..." ...αυτο μου ειπες, σαν να'ταν τελευταια φορα! Δεν το δεχομαι. Δεν μπορω να το δεχτω! Αν το δεχτω σημαινει πως συναινω στο τελος. Ο δικος σου κοσμος χωρις μουσικη υπαρχει; 
Ηταν η ομορφοτερη κουβεντα που μου εχουν πει ποτε... Ολες τις ομορφες κουβεντες της ζωης μου απο εσενα τις ακουσα, αληθεια! Γι'αυτο σε παρομοιαζω και με τη μουσικη... Παντα πιστευα οτι το "να προσεχεις" κρυβει ολα τα "σ'αγαπω" του κοσμου. Και μου το ειπες. Και δακρυζω παλι, χωρις να ξερω το γιατι. Μη σταματας. Αυτο μονο, σε παρακαλω. Σ'αγαπαω. Κι αν δεν μ'ακους, ακου τη μουσικη. Και να προσεχεις...


 
 


Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

ΜΙΑ ΜΕΡΑ...

  



Μια μερα ολα μου τα ονειρα θα βγουν αληθινα.
Δεν ξερω αν θα εισαι εσυ κομματι της ζωης μου, οπως τοτε που ολα μου τα ονειρα δεν ειχαν καμια σχεση με σενα, αλλα καπως θα βγουν.
Το πιστευω. Εχω αναγκη να το πιστεψω.
Για χρονια νομιζα οτι ημουν καποια αλλη απο αυτο που μαθαινω πως ειμαι τελικα.
Δεν ξερω τι φταιει.
Ισως αργησα να με γνωρισω.
Ισως απλα να με αλλαξες εσυ, ισως να θελω περισσοτερο εσενα απο οτιδηποτε αλλο, ισως ειναι που οι ανθρωποι αλλαζουν μεγαλωνοντας, ισως...
Ισως να ηξερα.
Και μετα σε γνωρισα και μπερδευτηκα και τωρα πια δεν ξερω τιποτα αλλο.
Δεν ξερω.
Ξερω οτι σ`ολη τη μου τη ζωη κατι κυνηγαω.
Κατι που μοιαζει απιαστο με τον ενα ή τον αλλο τροπο.
Και ξερω οτι μια μερα πρεπει ν`αποκτησω επιτελους κατι.
Κουραστηκα να κυνηγαω.


 

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

"ANTIO"


 


Σαν να μην φτανουν οι λεξεις πια. Τι να πεις;

Τελειωσαν ολα.

Να περιγραψεις τον πονο, το κενο, την απουσια, τα γιατι....

Πως;

Πως μετρας τον πονο;

Με τι κουραγιο;

Πως συνεχιζεις;

Πως γελας;

Με τι λεξεις να μιλησω;

Πως φωναζεις στη σιωπη;

Δεν θα γραφω πια για σενα.
 

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

ΕΡΗΜΙΑ...

 


Σε κοιταζω.
Σου μιλαω, σε αγγιζω, σε ακουω, σε μυριζω, εισαι εδω, μαζι μου, σε νιωθω. 
Ετσι μπορω.
Ετσι γινομαι δυνατη, ετσι αντεχω, ετσι υπομενω, ετσι περιμενω, ετσι βρισκω λογους να χαμογελαω. 
Κι εσυ το ιδιο. 
Δεν ξερω αν το εχεις προσεξει... 
Δουλεια, εκκρεμοτητες, ευθυνες, τρεξιμο, τηλεφωνα, mail, παρανοια, χαπια, χρονος μηδεν, κι ομως... Γλυκαινεις οταν με κοιτας. Αλλαζει ο τονος της φωνης σου, αλλαζει το υφος σου, ξεχνας, δεν θες να γυρισεις.
Ουτε εγω. 
Καμια λυση δεν εχουμε ματακια μου ο ενας για τον αλλο. Καμια. Κανενα μαγικο delete για τα προβληματα, αυτο μονο... Αυτα τα βλεμματα και τα χαμογελα και τα αγγιγματα που ξαφνικα κρυβουν την ερημια, τον τρομο και το τιποτα...
Ετσι μπορω...

 

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

SAIL

  


Για ολα αυτα που κουβαλαμε, μικρα ή μεγαλα, ομορφα και ασχημα...
Εσυ κι εγω, ειμαστε μια ιστορια.
Κι οι αναμνησεις, περιεργο πραγμα, μοιαζουν ανεγγιχτες απο τον χρονο κι ομως μεταβαλλονται. Θυμασαι τι ενιωσες αλλα οχι τι εζησες.
Με φοβιζουν οι αναμνησεις. Ειναι παρελθον.  
Θα ηθελα να φυγω οπως λεει και το τραγουδι μας, καπου που θα μπορω να φτιαξω μονο ομορφες αναμνησεις.
Κι εσυ θα εισαι εκει. Βραχος στο κυμα. 
Μου χαρισες τις ομορφοτερες στιγμες της ζωης μου και μου γεννησες τους μεγαλυτερους φοβους. Ολα και τιποτα τα εζησα μαζι σου, θελω κι αλλο, απ´ολα!
Εχεις κι εσυ αναμνησεις απο εμενα το ξερω. Αναρωτιεμαι μονο αν ειναι οι ιδιες στιγμες, τι χρωμα εχουν...
Αυτο. Αυτο ειναι το μονο που ποτε κανεις δεν θα μπορεσει να μας παρει. Αυτο ειναι δικο μας. 
Ενα τραγουδι
Μια βολτα
Ενας καφες
Μερικα ατυχηματα
Μερικες κοντρες
Μερικες ανασφαλειες
Ολα καταδικα μας! 
Χαμογελα, βλεμματα, αγγιγματα... Ακομα κι ολα αυτα που δεν ειπαμε ποτε ειναι αναμνησεις! 
Κι η ζωη μας; Ποτε; Πως; Με ποιον; 
Ελα να φυγουμε, οπως στο τραγουδι μας...