Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ



Ξερεις πως ειναι; 
Να σκεφτεσαι καποιον και να σε πιανουν λυγμοι, ξερεις πως ειναι; 
Οχι δεν ποναω, το αντιθετο...
Ποτε δεν υπηρξα πιο ευτυχισμενη. 
Ουτε πιο πλουσια.
Οτι ονειρευομουν, σε ονειρα απιαστα, ολα, τα βρηκα.
Δινεις πολυ πιο απλοχερα απ'οσο νομιζεις. 
Νιωθω τυχερη.
Νιωθω ευγνωμοσυνη.
Νιωθω πληρης.
Πρωτη μου φορα.
Εξαιτιας σου, ναι... 
Και μετα αρχιζω να κλαιω.
Η ζωη που τοσο καλα ξερεις κι εσυ, αυτη μ'εχει μαθει ετσι.
Ολα πληρωνονται παντα.
Ακομη κι οι ανομολογητες χαρες, οι κρυφες σκεψεις, ολα.
Ολη αυτη την ευτυχια που τοσο ευκολα μου χαρισες, ετσι, γιατι απ'ολο τον κοσμο, εσυ πιστεψες οτι την αξιζω, γιατι ξαφνικα εζησα ενα θαυμα, κι αυτη θα την πληρωσω.
Το ξερω.
Ξερεις πως ειναι να φοβασαι να χαρεις;
Φοβαμαι οτι τωρα κατι πρεπει να χασω για ολα αυτα.
Το τιμημα...
Απλα ευχομαι να χασω οτιδηποτε, εκτος απο εσενα.
Ξερεις πως ειναι;
Ολες αυτες οι σκεψεις, τη νυχτα, στη σιωπη...
Εκει ξυπνανε οι φοβοι.
Μολις νιωσεις την γαληνη, εκει.
Περιμενουν οι φοβοι.
Υπουλα.
Να τραφουν.
Και δεν φοβαμαι τιποτα πια.
Εσενα μονο...
Μη χασω εσενα.
Γι'αυτο κλαιω...
 

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

ΑΕΝΑΑ

 
 
Μου έλειψες.
Όχι εσύ ακριβώς, όλα αυτά που νιώθω μαζί σου.
Συνήθισα νομίζω.
Συνήθισα να σε αγαπάω, να σε νοιάζομαι, να σε σκέφτομαι, να αγωνιώ, να δίνομαι...
Έγινες ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και μου άρεσε, αλλά συνήθισα.
Ξέχασα την αρχή.
Το πώς σε γνώριζα μέρα με τη μέρα.
Πώς ήταν τότε που σε ερωτευόμουνα, όλο και πιο πολύ, σιγά σιγά, χωρίς να σε γνωρίζω ακόμη...
Αυτό μου λείπει.
Η μαγεία της ανακάλυψης άλλης μιας πτυχής.
Τα κομμάτια του παζλ που συνθέτουν αυτό το υπέροχο "εσύ".
Ο ενθουσιασμός.
Σε λατρέυω.
Ξέρω πολύ καλά το γιατί.
Ξέρω οτι δεν θα σταματήσω να σε λατρέυω, ότι εξέλιξη κι αν έχουμε.
Μόνο καλύτερη έχω γίνει κι αυτό θα στο χρωστάω πάντα.
Συνήθισα να σε λατρέυω και μου έχει λείψει το να σε ερωτέυομαι.
Σήμερα το συνειδητοποίησα.
Ξαφνικά.
Σε μια άσχετη στιγμή, που είδα από μακριά τον άνθρωπο που πάντα θα επιλέγω χωρίς καμιά δέυτερη σκέψη ή αμφιβολία.
Το πώς ξαναγίνεσαι παιδί.
Το πώς δίνεις κι εσύ, απλόχερα, χωρίς ίχνος καχυποψίας κι ας λες...
Τη ζέστη και την αγάπη που έχεις, όλα τα βλέπω.
Την ανάγκη.
Ακόμη και τη μάσκα που -από φόβο ή από πληγές- ξέρω οτι φοράς, κι αυτή την ερωτέυομαι.
Όλα τα θυμήθηκα σήμερα.
Και κατάλαβα οτι δεν έχω τελειώσει να σε ερωτεύομαι, όσο κι αν σε ξέρω πια.
Απλά δεν θα το νιώθω κάθε μέρα, λογικό είναι...
Αλλά μάλλον δεν θα τελειώσω ποτέ.
Πάντα εσένα θα διαλέγω.
Κι όλα από την αρχή.
Η καρδιά μου θα χτυπάει, τα πόδια μου θα κόβονται, τα χέρια μου θα ιδρώνουν και τα μάτια μου θα λάμπουν.
Κι εσύ θα κάνεις κάτι μικρό, τρελό και απροσδιόριστο για να τα προκαλλείς.
Γιατί αυτός είσαι.
Ο άντρας που δεν μπορώ να σταματήσω να ερωτεύομαι.
Πάντα εσένα θα διαλέγω.
Κι όλα από την αρχή.

 

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

ΦΛΟΣ ΡΟΥΑΓΙΑΛ



...Είναι το απόλυτο χαρτί στο πόκερ. Αν σου έρθει ποτέ, απόλαυσέ το, γιατί είναι πολύ πιθανό να μην το ξαναδείς σε όλη σου τη ζωή. Οι πιθανότητες να επιτευχθεί είναι μία στις 649.739

***
 
Αυτό νιώθω πως έβγαλα. Μαζί σου. Όλα μαζί σου. Ναι, εσύ μου το έμαθες. Και αυτό... Against all odds. Μου το είπες ένα βράδυ, έτσι απλά, θυμάσαι; Φυσικά και δεν παίζαμε πόκερ!
Έχω μάθει πάρα πολλά μαζί σου.
Με έχεις κάνει δυνατή. Ίσως και να ήμουν, το θέμα είναι πως δεν ένιωσα ποτέ άλλοτε δυνατή, μερικές φορές μόνο, όταν ακούω τα λόγια σου, τότε το νιώθω. Τότε νιώθω πως μπορώ να κατακτήσω τα πάντα! Περίεργο ε; Αντιφατικό. Εσύ, η μια και μόνη αδυναμία μου, να γίνεσαι ξαφνικά τέτοια δύναμη, ασυγκράτητη...
Μια ζωή φοβισμένη ήμουν. Μην με ρωτάς από τι, ούτε εγώ ξέρω ακριβώς. Από τους ανθρώπους, από όλα αυτά που έβλεπα, από απογοητέυσεις. Κλείστηκα σ`ένα καβούκι και παρατηρούσα μόνο, δεν έβγαινα προς τα έξω. Δεν ήθελα. Δύναμη ή αδυναμία; Το να νιώθεις οτι δεν έχεις ανάγκη κανέναν άλλο... Και έρχεσαι ξαφνικά. Και σαρώνεις τα πάντα. Και βρίσκομαι έρμαιο. Αδυναμία. Ξεκάθαρη. Όλα είναι συνδεδεμένα μαζί σου πια. Τα χρώματα που θα φορέσω, τα τραγούδια που θα ακούσω, όλα. Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο σου αφέθηκα, αδυναμία ήταν. Δεν το έκανα συνειδητά όμως, απλά συνέβη, τρύπωσες μέσα μου και άλλαξες τα πάντα. Το θέμα είναι οτι, με εσένα δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη του να είμαι στο καβούκι μου. Με ξεκλείδωσες. Ούτε εσύ το έκανες συνειδητά, το ξέρω, αλλά είναι που είσαι αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που είσαι... Απορυθμίστηκα. Εκεί που δεν φοβόμουν τίποτα και κανέναν, μόνο και μόνο επειδή δεν άφηνα χώρο σε κανέναν, άρχισα να τρέμω για σένα. Μην πάθεις τίποτα. Μην χαθούμε. Μην γίνει κάτι και χαλάσει... 'Ετρεμα. Έτρεμα και ταυτόχρονα μεγάλωνα. Επαναπροσδιόριζα τα πάντα. Κάθε τί μικρό που μέχρι πρόσφατα έβλεπα ως αδυναμία μου, ξαφνικά έγινε δύναμη. Γιατί όλα αυτά τα μικρά είμαι, κι αυτά τα μικρά σε κέρδισαν! Φλος ρουαγιάλ είσαι και σε τράβηξα, για να συνεννοηθούμε και στη δική σου, τζογαδόρικη γλώσσα! Και με τον καιρό με κάνεις όλο και πιο δυνατή. Μου μαθαίνεις να ρισκάρω κι εγώ. Σε όλα. Με κάνεις να τα θέλω όλα. Όχι από απληστία, αλλά γιατί με έπεισες πως μου αξίζουν. Κι έχεις δίκιο.
Αποφάσισα να διεκδικήσω. Τη ζωή που θέλω, τη ζωή που ονειρέυομαι. Θα παλέψω γι`αυτή. Τώρα ξέρω οτι μπορώ.
Μπορεί να σου φαίνεται αστείο. Εσύ... ήσουν πάντα ο δυνατός. Ή ο αδύναμος τελικά, μερικά πράγματα έχουν γίνει πολύ δυσδιάκριτα, αλλά όπως και να`χει, πάντα στον εαυτό σου πόνταρες. Εγώ στους άλλους. Κι έχανα. Έχασα τόσο που μια μέρα σταμάτησα να παίζω. Κι εσύ μου θύμησες πως έγω έχω όλα τα χαρτιά στα χέρια μου κι άρα μπορώ να παίζω. Πάντα.
"Πάντα υπάρχει επιλογή..." θυμάσαι; Άλλη μέρα, άλλο μάθημα.
Δεν μπορώ να σε κερδίσω. Ίσως να σου πάρω παρτίδες, αλλά όχι το παιχνίδι. Το ξέρω. Δεν με νοιάζει.
"Σημασία έχει το αποτέλεσμα!" ...θα μου πεις.
Ναι, για εσένα που πάντα παίζεις και κερδίζεις. Αυτό που θέλεις τουλάχιστον να κερδίσεις, εκεί είναι που πάντα θα διαφωνούμε... Κι εγώ θα έχω έναν άξιο αντίπαλο και νιώθω πως κέρδισα ήδη. Με το δικό μου φλος ρουαγιάλ, με το να θέλω να κάνω παιχνίδι...
 

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ



Υπηρχα πριν απο εσενα, θυμασαι;

Γνωριστηκαμε μια μερα...

Δεν ημουν τελεια, αλλα ημουν εκει. Μπροστα σου.

Μπροστα σε ολους.

Ζωντανη.

Υπηρχα.

Δεν θυμαμαι πως, ισως κατα τυχη.

Δεν ειχα κατι σημαντικο ποτε, αλλα δεν ειχα χασει και τιποτα.

Μεχρι εκεινη την ημερα.

Εμαθα το πολυτιμο.

Ολα γεμισαν καπως.

Και τωρα, στο κλεισιμο του κυκλου, δεν ξερω πια πως ειναι να υπαρχω χωρις εσενα.

Αδειασα. Ετσι ξαφνικα.

Φοβαμαι.

Κομποι στο στομαχι. Κενα. Απουσια. Θλιψη. Ενα τιποτα.

Κι εγω; Ποια ειμαι;

Γιατι δεν ειμαι αυτη που γνωρισες, οχι πια.

Εγινα μαζι σου.

Δεν ηξερες. Δεν ηθελες ισως, αλλα εγινα. Ημουνα.

Δεν ξερω.

Πως ζουν μετα απο εσενα;

 

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

"ΘΑ ΣΕ ΚΟΥΒΑΛΑΩ..."

 


Τελειωνει ο χρονος μας... Δεν θα σου ελεγα τιποτα απο ολα αυτα ποτε, παντα νομιζα –ηθελα μαλλον να νομιζω- οτι ειχα μαζι σου ενα ειδος «για παντα»... Και ναι, θα μου ηταν αρκετο αυτο το λιγο σου για να ζω. Γιατι ειναι λιγο μονο χρονικα, ολα τα αλλα... ειναι τοσο πολλα, τοσο μεγαλα, τοσο σημαντικα, τοσο δυνατα, τοσο αξεχαστα, τοσο αλωβητα μεσα μου! Και δεν περιμενω κανενος ειδους απαντηση απο εσενα. Ξερω. Γιατι να στα ελεγα; Μεγαλο ψεμα το «για παντα». Το να νιωθεις οτι κατι ειναι τοσο ισχυρο που γινεται δεδομενο. Κανενας δεσμος, με τιποτα, πληρωνεται. Νομιζα πως αν δεν ελεγα, αν δεν ζητουσα ποτε τιποτα παραπανω απο αυτο το υπεροχο κομματι σου που εχω να μας δενει, δεν θα το εχανα ποτε. Αυτο με ενοιαζε παντα. Μην σε χασω. Αλλα οχι... Η ζωη παντα θα βρει τροπους, οσο κι αν καταπολεμας την απληστια, απο φοβο, οχι οτι δεν θελεις περισσοτερα, αλλα απο αυτο το «οποιος θελει τα πολλα χανει και τα λιγα»... Τιποτα δεν ζητησα παραπανω, οσο κι αν ηθελα. Και δεν χανω εσενα ακριβως, οχι. Χανω το δεσιμο μας. Θα ξεθωριασουμε. Στα χρονια, στις αποστασεις, στις δουλειες...

Τιποτα δεν ειπα.

Δεν εχει νοημα πια. Δεν περιμενω τιποτα. Δεν ελπιζω, ξεχασα. Θελω μονο να ξερεις την ευτυχια που γνωρισα μαζι σου. Θελω ν`αγαπησεις τον εαυτο σου γι`αυτο ακριβως που ειναι, θελω να μην ξεχασεις ολα αυτα που ζησαμε, θελω... Θα ηθελα να μπορω να σου κανω ενα δωρο! Κι αυτο θα ηταν το να δεις τον εαυτο σου μεσα απο τα δικα μου ματια. Να ξερεις πως αυτοι που φευγουν δεν σ`εχουν γνωρισει στ`αληθεια. Να ξερεις πως εισαι οτι σημαντικοτερο εχω. Και να χαμογελας. Παντα. Να μεινεις αυτος που γνωρισα, κοντρα σ`ολα τα καλουπια. Και που και που οταν θα με σκεφτεσαι να μου το λες. Δεν θα περιμενω τιποτα αλλο. Αυτο το «τι κανεις εσυ;» μονο, που το λες με τοση γλυκα!

Δεν θα γνωρισω αλλον σαν κι εσενα, γι`αυτο. Συναντηθηκαμε, με κερδισες, με εχεις και θα με κρατας. Για παντα. Υπαρχει το για παντα. Μεσα μας. Και ποναει. Γιατι δεν μπορω πια να ξεχασω. Γιατι με αλλαξες, γιατι γνωρισα την χαρα, γιατι εμαθα να αγαπαω. Γιατι μονο εσενα ξερω να αγαπαω. Γιατι μονο σ`εσενα αξιζει. Γιατι θα σε κουβαλαω...

 

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

KATI AΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟ

 


Ξερεις;
Λες πως ναι.
Εισαι σιγουρος;
Συνειδητοποιεις τα μεγεθη, τις εννοιες, τα αισθηματα,
...τα νιωθεις; Στ`αληθεια.

Κι εγω νομιζα πως ηξερα.
Μεχρι την στιγμη που καταλαβα οτι εκανα λαθος.
Εσυ;
Αναρωτιεσαι ποτε;

Ξυπνησα μια μερα κι ησουν ενα ολοκαινουριο συναισθημα.
Δεν ειμαι ερωτευμενη, δεν σ`αγαπαω, δεν σε συμπαθω, δεν σε θελω για παρεα,
...δεν υπαρχει κανενα συναισθημα σε λεξεις που να μπορει να προσδιορισει αυτο που νιωθω.
Τ`ονομα σου ειναι το συναισθημα.
Ολα αυτα που προκαλει μεσα μου, το ακουσμα και η σκεψη του.

Νομιζεις ακομη πως ξερεις;
Ξερεις τι θελεις, ναι, εισαι παντα σαφης.
Και το εχεις.
Κανεις δεν θελει μονο ενα πραγμα ομως.
Ξερεις αν δεν θελεις; 
Δεν με ποναει το να μην θελεις.
Με ποναει το να μην ξερεις αν θελεις.

 

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

ΟΝΕΙΡΟ


 
Εσυ.

Εσυ εισαι το ονειρο μου τελικα.

Μονο εσυ.

Οχι καποιος σαν κι εσενα.

Με τα ματια ή τα μαλλια σου

Με το στυλ το αρωμα τα ρουχα τη δουλεια σου

Οχι καποιος με την προσωπικοτητα σου, οχι.

Μονο εσυ.

 

Ολα τα δικα σου τ`αγαπαω.

Τα καλα και τα κακα

Τα μικρα και τα μεγαλα

Ολα.