ΤΑΝΓΚΟ

Ακουω μια μουσικη ξαφνικα.

Ενα τανγκο.

Το χορευουμε μαζι.

Η εικονα σου μοναχα. 

Κι αυτος ο αερας που αποπνεεις... 

Και μετα η μουσικη, τιποτα αλλο. 

Αυτο ειναι τ'ονειρο μου τελικα.

ΦΩΣ

  

Ειναι οι μερες που τιποτα δεν εχει σημασια, βαρυτητα και χρωμα.
Οι μερες που περνανε, ιδιες και αδειες, λευκες σελιδες...
Οι ανθρωποι λεμε ειμαι καλα, μηχανικα, πολυ συχνα.

Κι ειναι κι οι μερες οι αλλες, οι αληθινες...
Οι μερες που γελας και λουζομαι το φως σου, οι μερες που τα ματια σου χρωματιζουνε τους ουρανους, και μια σου λεξη κελαηδαει ξεχασμενες μελωδιες...
Και ετσι ξαφνικα, ολα ειναι αλλιως! Καινουρια και μοναδικα!

Ποσες μερες τετοιες να'χουμε μπροστα γραμμενες;
Ζησε!
Ρισκαρε! Παιξε και χασε, τι αλλωστε να ειναι πιο σημαντικο;
Κανε τραγουδι τη φωνη, να γινεις κι εσυ δικη του προσευχη...

ΑΕΡΙΚΟ

Οσα κι αν ειπα σ'αγαπω, πουλια ηταν κ πεταξαν...
Χαμογελα, που σβησαν στον καιρο, και λεξεις που τρομαξαν...
Μα οπου κι αν παω, μια σκια που γενναει,
σ'αγαπαω θα λεει, κι ας ραγιζει, κι ας κλαιει...
Οσα καραβια κι αν πηρα, λιμανια θα ψαχνω,
σε θαλασσα σε φουρτουνα, για αγκυρα θα'χω,
λογια δικα σου που ηχουν στην καρδια μου...
Αναμνησεις κι ελπιδες, σε ληθη, παλιες,
ταξιδια δεν πηγα, φυσαω τις σταχτες του χτες...

ΚΟΡΑΚΙΑ

Μαυρα κορακια οι σκεψεις στους ταφους των ονειρων. ..
Κροζουν, ακους;
Ειναι που κατι ξεθωριαζει.
Σηψη το λενε. Αποσυνθεση.
Σκουληκια.
Μαγισσες με χερια γαριασμενα ανακατευουν το καζανι της ζωης, στον καθενα οτι λαχει.
Οχι, μην ησυχασεις!
Αερηδες στους ταφους και κλωναρια να χτυπανε...
Ειν'αυτα τα τελευταια φωτα, σιγοκαινε, σα να σου μιλουν...
Τι θελεις φως;
Ανασα, να μη σβησω.

 

ΑΝΑΠΝΟΕΣ...

...Μπηκα τρεχοντας μεσα στο νοσοκομειο, ψαχνοντας πανικοβλητη καποιον να μου πει τι ειχε συμβει, να μου εξηγησει, να καταλαβω... Ηθελα τοσο πολυ να καταλαβω και μου φαινοταν ακατορθωτο! Δυσκολο... Φοβομουνα, ετρεμα.
Με πλησιασαν κατι αστυνομικοι της Τροχαιας και μου ειπαν να τους ακολουθησω. Δεν ηθελα να παω πουθενα πριν μαθω. Μου ειπαν οτι επρεπε να περιμενω και οτι και οι δυο τους εκεινη τη στιγμη ηταν στο χειρουργειο. Μολις τελειωνε η επεμβαση θα μας ειδοποιουσαν οι γιατροι. Μου ειπαν οτι οδηγουσε ο Αλεξανδρος. Οταν καποια στιγμη προσπαθησε να φρεναρει τα φρενα του δεν λειτουργησαν για καποιο λογο που κανενας δεν ηξερε να μου εξηγησει ακομα και που τη δεδομενη στιγμη ηταν και το τελευταιο που με ενδιεφερε. Στη συνεχεια εχασε τον ελεγχο, βγηκε στο αντιθετο ρευμα, συγκρουστηκε με αλλα τρια αυτοκινητα και τελος χτυπησε σε μια κολωνα καπου στην Καπποδιστριου. Ο Φιλιππος δεν φορουσε ζωνη -ποτε δεν εβαζε, τον εκοβε στο λαιμο λεει. Παντα του φωναζα γι`αυτο αλλα δεν ακουγε. Ειχε χτυπησει πιο πολυ. Δεν ηξεραν να μου πουνε ποσο ακριβως ομως...
Καθισα σε μια γωνια και περιμενα. Το καθε λεπτο, -καθε δευτερολεπτο! εμοιαζε αιωνας. Εβλεπα νοσοκομες και γιατρους να πηγαινουν και να ερχονται και κανεις δεν ηταν σε θεση να μου πει τιποτα παρα να περιμενω και οτι η εγχειρηση δεν ειχε τελειωσει ακομα. Καμια απο τις δυο... Ενιωθα το κεφαλι μου να σπαει, το μυαλο μου να ξεκολλαει... Ακουγα το επιμονο και εκνευριστικο τικ τακ του ρολογιου και νομιζα πως ανοιγε τρυπες στο κρανιο του κοσμου. Του δικου μου κοσμου... Ολα εμοιαζαν με μια δινη που με περικυκλωνε ανελεητα. Ηθελα τοσο πολυ ενα τσιγαρο... Τα ειχα παρει στα χερια μου κι επαιζα νευρωτικα, σχεδον παρανοϊκα... Ενιωθα να μπορω να μετραω πια τις αναπνοες μου ολο και πιο συχνες, πιο κοφτες, πιο γρηγορες. Ηθελα να φωναξω. Ηθελα τα ηρεμιστικα μου που ειχα συνηθισει να τα παιρνω με το παραμικρο χρονια τωρα, και τωρα τα ειχα ξεχασει σπιτι. Ηθελα να φυγω απο`κει μεσα. Ηθελα να ειναι καλα. Ηθελα...
Ειδα τους γιατρους να βγαινουν απο το χειρουργειο. Ετρεξα. Σταθηκα μπροστα τους και τους κοιταζα περιμενοντας ικετευτικα σχεδον για μια λεξη που δεν ελεγε να`ρθει. Σιωπη... Αβασταχτη... Φοβος... Απεραντος... Βλεμματα... Τρομακτικα... Αναγκη... Απελπισμενη... Νομιζω πως ηταν η πρωτη και τελευταια φορα, η μοναδικη φορα που προσευχηθηκα για κατι. Αν ο Θεος υπαρχει, αυτη ηταν η μοναδικη του ευκαιρια να μου το αποδειξει. Κανεις δε μιλουσε. Τα ματια μου εκαιγαν...

Αποσπασμα.
"Τα αστρα σβηνουν δακρυσμενα", της Μαριας Ζωμοπουλου.

ΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ...

Τον κοιταξα. Αρχισα να καρφωνομαι, αλλα δε με ενοιαζε. Εβλεπα οτι ηταν η στιγμη που ασυνειδητα μου ελεγε οτι ηθελε να ξαναβγουμε. Με κοιταξε κι αυτος. Βαθεια... Ακομα θυμαμαι το βλεμμα του εκεινη τη νυχτα. Δεν το ξεχασα ποτε... Το κουβαλαω. Οπως και ολα οσα το ακολουθησαν.
Δεν ξερω ποση ωρα κοιταζομασταν ακριβως. Ξερω οτι ηταν μια απο τις πιο απολυτες στιγμες της ζωης μου. Με παρατηρουσε, το ενιωθα. Ενιωθα το βλεμμα του να με καιει... Να καιγομαι ολοκληρη... Κι εγω τον παρατηρουσα. Ηταν οτι πιο ομορφο ειχα δει ποτε. Ενας μικρος θεος μπροστα μου... Τα ματια του, τα μαλλια του, η μυτη, το στομα του... Το σημαδακι που ειχε στο μετωπο, λιγο πιο πανω απο τα φρυδια... Ποσο ομορφο ηταν... Τα γενια του, που πρεπει να τα ειχε αφησει αξυριστα εδω και δυο τρεις μερες και του εδιναν μια αλλη γοητεια... Πολυ ερωτικη. Για μενα τουλαχιστον.
Ισως ολη αυτη η στιγμη, που κοιταζομασταν, να ηταν απλα ενα δευτερολεπτο, ισως να ηταν ακομα λιγοτερο, δεν ξερω... Ξερω οτι χαραχτηκε μεσα μου τοσο εντονα, τοσο βαθεια, που εμοιαζε με αιωνα. Και εγινε κομματι της ζωης μου. Ενας κοσμος ολοκληρος, ενα βλεμμα... Ολη η μοναξια που ενιωθα μεχρι τοτε εξαφανιστηκε μεσα σε μια στιγμη, και τη θεση της πηρε ο ερωτας. Η λαχταρα, η ελξη... Η αγαπη... Βαθεια, απεραντη. Τη θεση της μοναξιας την πηρε ο Αλεξανδρος, που τωρα πια, ηταν μια πραγματικοτητα.
(...)
Η νυχτα αν και Απριλιος ηταν ζεστη. Ο ουρανος ηταν καθαρος και τ`αστερια πολλα. Ή ετσι μου φαινοταν εμενα μονο και μονο επειδη ηταν η ωραιοτερη της ζωης μου! Οι δρομοι ηταν ερημοι... Πρωτη φορα εβλεπα την Αθηνα ετσι. Ποτε δεν μου ειχε φανει ομορφοτερη. Ο Αλεξανδρος ετρεχε αρκετα, αλλα ηξερα οτι το εκανε ασυναισθητα. Τα τελευταια χρονια η ζωη του ειχε τετοιους ρυθμους που το ενδεχομενο να απολαυσει μια βολτα με το αυτοκινητο και μαλιστα τετοια ωρα, δεν υπηρχε.
Η φωνη του Elvis Costello ακουγοταν ερωτικη απο το cd που ειχε στο αυτοκινητο σε ολη τη διαρκεια της διαδρομης. Τα γουστα μας στη μουσικη ηταν ιδια και αυτο ηταν κατι που με χαροποιουσε παρα πολυ. Μπορεις να καταλαβεις παρα πολλα πραγματα για εναν ανθρωπο απο τη μουσικη που ακουει. Η μουσικη ειναι ψυχη. Η αληθεια που κρυβεις πισω απο το οποιο προσωπο προσπαθεις να προβαλεις... Η μουσικη που ακουγε ο Αλεξανδρος ηταν κοκκινη. Γεματη παθος, ερωτα...
Δεν ξερω αν μιλησαμε καθολου σε ολο το δρομο. Δεν μπορω να θυμηθω... Ισως να μην ειπαμε λεξη. Ισως και να ειπαμε παρα πολλα. Οπως και να`χει ομως, ξερω οτι ημασταν παρα πολυ κοντα ο ενας με τον αλλο. Επικοινωνουσαμε. Εστω και σιωπηλα... Η σιωπη πολλες φορες μπορει να πει χιλιαδες λεξεις. Τα λενε ολα τα βλεμματα. Οι κινησεις. Οι ανασες... Οι σκεψεις που ταξιδευουν για να συναντηθουν. Κι οταν τα καταφερουν το νιωθεις... Νιωθεις μια παραξενη ζεστασια, μια ευτυχια. Και ξερεις οτι οι σκεψεις σας ταξιδευουν πια μαζι...

Αποσπασμα.
Τα αστρα σβηνουν δακρυσμενα, της Μαριας Ζωμοπουλου.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΑΣ...

Ποτε στη ζωη μου δεν ερωτευτηκα, πραγματικα... ποτε δεν αγαπησα... Μεχρι τωρα. Για πρωτη φορα στη ζωη μου νιωθω πως... δεν υπαρχει κανενα πρεπει, κανενας ενδοιασμος. Για σενα, μπορω να κανω τα παντα. Θελω να τα κανω! Να ρισκαρω και να χασω, να το κανω συνειδητα και να ειμαι ευτυχισμενη που το κανω επειδη θα ειναι για Σενα! Μονο για Σενα... Κι ας μην το ξερεις. Ας μην το μαθεις ποτε... Ηδη το εχω κανει. Δεν μ`ενδιαφερει τιποτα αλλο πια. Τιποτα δεν εχει νοημα χωρις εσενα, ειναι ολα αδεια, ανουσια... Ειναι τραγικο ομως... Εισαι η ζωη μου. ...Εσυ, ολα.
Ξαφνικα οτι κι αν μου συμβαινει, γινεται σε συναρτηση με σενα. Δεν ξερω πως και γιατι, εκεινο που ξερω ειναι οτι σ`αγαπαω μ`ενα τροπο μαγικο, παραξενο... Ειναι η πρωτη φορα που αγαπαω και η τελευταια που αγαπαω "ετσι". Εισαι τα παντα. Εσυ. Τωρα συνειδητοποιω τι σημαινει να "αγαπας", ποσο βαρος εχει μια τοση δα εκφραση. Βλεπουμε οτι θελουμε να δουμε, φτιαχνουμε τον αλλον οπως τον θελουμε κι αυτο, το ονομαζουμε "αγαπη"... Λαθος. Με σενα δεν εγινε ετσι. Δεν ξερω ποιος εισαι στην πραγματικοτητα, ξερω ομως οτι σ`αγαπαω οσο τιποτα, οσο δεν εχω αγαπησει ποτε, κανεναν...
Τελικα η αγαπη ειναι... οτι πιο ομορφο, αληθινο και οδυνηρο υπαρχει σ`αυτον τον κοσμο. Δεν θα σου πω "σ`αγαπω". Αυτο ειναι κατι πολυ μικρο για να ορισει κατι τοσο μεγαλο οσο ειναι αυτο που νιωθω για σενα. Θελω να σε κοιταξω καταματα -στα ματια σου τα υπεροχα- και να σου πω οτι... το μονο που με νοιαζει ειναι να εισαι καλα. Και να εισαι ευτυχισμενος. Παντα. Και να χαμογελας παντα. Να προσεχεις τον εαυτο σου, γιατι αυτος, ειναι οτι πιο πολυτιμο εχουμε και οι δυο μας και τον εχω αναγκη. Σ`αγαπαω και παντα θα ειμαι καπου εκει, διπλα σου. ΠΑΝΤΑ...
Ελενα.

Αποσπασμα.
"Τα αστρα σβηνουν δακρυσμενα", της Μαριας Ζωμοπουλου.