Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

 


Δεκα χρονια πριν, θυμασαι; Εσυ δεκαπεντε, εγω δεκαοκτω...
Ποσα βραδια, ποσα τραγουδια, ποσες παραλιες, ποσα ποτα, ποσα τσιγαρα...
Ημασταν τοσο σιγουροι οτι θ'αλλαξουμε τον κοσμο! 
Ποσα αυριο...
Εσυ ο ροκ σταρ κι εγω η συγγραφεας! Αν μπορουσα να τραγουδησω, ροκ σταρ θα διαλεγα κι εγω... 
Ποτε δεν καταλαβα γιατι η ενηλικιωση υποτιθεται πως ειναι στα δεκαοκτω, πιο μετα ειναι... Εκει που βλεπεις οτι δεν θ'αλλαξεις κανενα κοσμο, εκει που σταματαει να σε ενδιαφερει το να τον αλλαξεις, εκει που πιστευεις οτι τα ονειρα ενος παιδιου ειναι μονο βλακειες...
Και μετα μια μερα ψαχνεις τι απεγινε το παιδι που ησουνα εσυ!
Μας θυμασαι; 
"Ειμαστε ΓΑΜΑΤΟΙ!!!!" ...ετσι λεγαμε. Και το πιστευαμε. 
Οχι, δεν θα κανουμε τιποτα απ'οσα λεγαμε ολα εκεινα τα βραδια. Το ξερεις και το ξερω. Εκεινο που μπορουμε να κανουμε, ειναι το να θυμομαστε μια στο τοσο εκεινα τα παιδια και να πινουμε στην υγεια τους και να χαμογελαμε με τα παιδικα ονειρα τους...

 

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

EΠΙΛΟΓΟΣ




Την ειδε ξαφνικα. Εκει, που δεν περιμενε να την συναντησει... Στην αρχη ηταν μια φιγουρα, διεκρινε κατι οικειο στον αερα, στις κινησεις της... Τα μαλλια, ακομη μακρια, παρα τα χρονια που εχουν περασει, η πλατη, ο τροπος που κρατουσε το τσιγαρο, ολα του την θυμισαν ξαφνικα. Μα ειναι δυνατον; Κι ομως ειναι. Εκεινη... Γυρισε ελαφρα το κεφαλι παιρνοντας το ποτο της. Ναι, αυτη ειναι. Δεν τον εχει δει. Οχι ακομη. Να της μιλησει; Να πει τι; «Γεια, τι κανεις;» «Χαθηκαμε...»
Μα δεν χαθηκανε. Το ξερει καλα αυτο. Και ξερει οτι το ξερει κι εκεινη. Κι αν δεν θελει να του μιλησει; Μπα... θα το πολιτευτει. Εχει μεγαλωσει αρκετα πια, σιγουρα θα εχει διαχειριστει χειροτερα απο αυτο. Κι εκεινος; Γιατι εκεινος δεν μπορει να το διαχειριστει ξαφνικα; Εκεινος που διαχειριζεται τα παντα τοσο ανετα! Δυσκολο... «Συνελθε!» σκεφτεται, «αργα ή γρηγορα θα σε δει και θα`ρθει εκεινη!» ...κι αν τον εχει ηδη δει και αποφασισε να τον αγνοησει; Παραγγελνει κι αλλο ποτο. Δεν επινε. Καπνιζει ακομη. Εχει ομορφυνει. Εχει μεγαλωσει ναι, αλλα εχει ομορφυνει. «Γιατι την αφησες να φυγει; Μαλακα! Ηλιθιε!» «Πηγαινε να μιλησεις! Μπορεις! Εσυ, ο ατρομητος, ο σιγουρος, ο επιτυχημενος... play cool
Την πλησιαζει.

«Μαρινα;»
Γυρναει και τον κοιταζει. Για δευτερολεπτα ο χρονος παγωνει. Πρασινα. Ναι, πρασινα ηταν τα ματια της. Και ελαμπαν. Και τωρα λαμπουν ακομη, παρα τα ιχνη ρυτιδων γυρω τους. Του χαμογελαει.
«Στεφανε...»
Μοιαζει να το περιμενε. Ηρεμη, αταραχη... τον ειδε πρωτη, σιγουρα... Παυση. Αμηχανια. Γιατι; Γιατι δεν βρισκει κατι να της πει; Ειναι καλος σ`αυτα, γιατι το παθαινει αυτο τωρα; Λες κι ειναι κανενα παιδακι...
«Χαθηκαμε...» της λεει τελικα, «μπραβο Στεφανε, φουλ κλισε!»
«Αυτο δεν γινεται συνηθως;» του χαμογελαει παλι. Πινει μια γουλια. Ουισκι. Της χαμογελαει κι αυτος.
«Ναι, εχεις δικιο. Ως συνηθως! Πως εισαι;»
«Πως με βλεπεις;»
«Καλα!»
«Τοσο καλος στο να μιλας, αλλα να μην ξερεις τι να πεις σε μια γυναικα! Ποτε δεν το καταλαβα αυτο μ`εσενα...»
«Γιατι δεν μπορω;»
«Δεν μπορεις. Δεν πειραζει, δεν ειμαστε ολοι καλοι σε ολα...»
«Οχι, κατσε, τι εννοεις;»
«Καλα!; Εχουμε να ειδωθουμε τοσα χρονια και μου λες οτι με βλεπεις ‘καλα’;»
«Μα καλα σε βλεπω!»
«Μα ειμαι καλα, το ξερω, αλλα πες μου οτι λαμπω!»
Γελανε. Αμηχανα, αλλα γελανε.
«Δεν εχεις αλλαξει...» της λεει τελικα.
«Ουτε εσυ...»
Χαλαρωνει. Καπως καλυτερα τωρα...
«Δεν το περιμενα! Να σε συναντησω εδω περα...»
«Πολυ χλιδατο ε;»
«Ξερεις τι εννοω!»
«Ναι, δεν σε παρεξηγω. Ποτε δεν σε παρεξηγησα αλλωστε, το ξερεις. Αλλαζουν οι ανθρωποι...»
Χτυπαει το κινητο της. Μηνυμα, το κοιταζει.
«Θα μου βαλεις αλλο ενα;» λεει στον μπαρμαν. «Θα πιεις κατι;»
«Κι ενα για μενα...» λεει κι ο Στεφανος.
«Δεν επινες θυμαμαι...»
«Οπως ειπες, αλλαζουν οι ανθρωποι...»
«Δεν εχεις δουλεια;»
«Τι εννοεις;»
«Δεν θα εβγαινες ποτε μονος!»
«Ουτε εσυ!»
«Πασο. Οποτε... κοιταζομαστε, δεν μιλαμε και αναρωτιομαστε ποσα χρονια εχουν περασει απο τοτε;»
«Προτιμας να κανουμε την ηλιθια, βαρετη συζητηση που κανουν ολοι;»
«Ειναι μια ασφαλεια...»
«Απο ποτε χρειαζεται η Μαρινα ασφαλεια;» της λεει και χαμογελαει.
«Απο τοτε που το ντομπρο δεν αναγνωριζεται!»
«Μου την λες παλι;»
«Αυτο δεν θες; Σου χαλασα ποτε χατιρι; Μπορουμε να μιλησουμε παντα για τον καιρο, για τις δουλειες μας, για το αν παντρευτηκαμε, ξερεις... τις γνωστες, ηλιθιες, βαρετες συζητησεις!»
«Που εμεις δεν καναμε ποτε!»
«Ναι...»
«Και που αυτο γουσταραμε!»
«Τι εξυπηρετει αυτο τωρα;»
«Τι εννοεις;»
Του χαμογελαει ειρωνικα. Πινει αλλη μια γουλια.
«Δεν εισαι χαζος Στεφανε. Ποτε δεν ησουν. Βρες το!»
«Να σου παρω ενα τσιγαρο;»
«Το`χεις κοψει!»
«Το ξαναρχισα!»
«Γιατι; Κανει κακο...»
«Ωραια... θα σου κανω εγω το χατιρι αυτη τη φορα! Ελα, να κανουμε την ηλιθια, βαρετη συζητηση!»
«Μα δεν την θελω...»
«Εγω χαρηκα που σε ειδα παντως. Μετα απο τοσα χρονια... Αυτο ειναι ολο. Αν θες φευγω και σ`αφηνω ησυχη στο ποτο σου...»
Η Μαρινα γελαει. Αυτο το γελιο της... ηταν σχεδον υστερικο ωρες ωρες. Τον εκανε να νομιζει πως ηταν εκεινος ο τρελος που δεν γελουσε ετσι. Το ζηλευε μεσα του. Και της την ελεγε παντα για το γελιο της. Τωρα καταλαβαινε το γιατι. Ποσο του ειχαν λειψει ολα, το υστερικο γελιο, τα πρασινα ματια, τα μακρια μαλλια, τα τσιγαρα της... Ολα.
«Ξερω.» Σταματαει ξαφνικα. «Γελαω μονη μου. Και φρικαρεις οταν γελαω μονη μου.»
«Μπορει να μην φρικαρω πια. Ωραιο ειναι να γελας...»
«Ναι, την εγκριση σου περιμενα!»
«Δεν εχεις αλλαξει οσο θες να με πεισεις οτι εχεις αλλαξει ξερεις...»
«Γιατι νομιζεις οτι μετα απο τοσα χρονια εχω την αναγκη να φανω καπως για σενα;»
«Οχι; Οκ, λαθος μου.»
«Συγνωμη που αργησα!» ...Η στιβαρη φωνη του αντρα που την πιανει απο τη μεση, διακοπτει την συζητηση. «Εμπλεξα... Ξερεις πως ειναι!»
Ο Στεφανος τον κοιταζει. Στην ηλικια του. Αρα μεγαλυτερος απο την Μαρινα. Καλοντυμμενος. Καλοστεκαμενος. Γκριζομαλλης...
«Δεν πειραζει. Βρηκα παρεα αλλωστε! Γιωργο ο Στεφανος, ειναι ενας... φιλος. Στεφανε, ο Γιωργος...»
«Χαιρω πολυ!» ...ο Γιωργος δινει το χερι του.
«Κι εγω...» οι αντριδρασεις του Στεφανου μηχανικες...
«Απο που γνωριζεστε με την Μαρινα;»
«Αγαπη μου να σου πω κατι;» πεταγεται η Μαρινα αναβοντας καινουριο τσιγαρο, «...με τον Στεφανο δεν κανεις τετοιες συζητησεις. Τετριμενες! Γιατι βαριεται! Δεν υπαρχει λογος... Δεν υπαρχει λογος να εξηγησουμε ας πουμε οτι ειμαστε παντρεμενοι ή να πουμε πως γνωριζομαστε και οτιδηποτε μπορει να συζητουν οι φυσιολογικοι ανθρωποι, οχι!»
«Εγω σας αφηνω...» ο Στεφανος σηκωνεται. «Χαρηκα που σε ειδα...»
«Οχι, γιατι; Ετσι κι αλλιως το τραπεζι μας δεν ειναι ετοιμο! Κι ειναι πολυ ωραια εδω! Πολυ αληθινα! Ακριβως οπως σου αρεσει, ετσι Στεφανε;»
«Τι κανεις τωρα;» ...ο Στεφανος τα εχει χασει.
«Τι κανω; Μια ΜΗ τετριμενη, Ηλιθια συζητηση!» ...η Μαρινα φωναζει.
«Τα ειχατε;» ...ο Γιωργος. Αρχιζει να τα χανει κι αυτος σιγα σιγα...
«Οχι! Οχι αγαπη μου... Ξερεις... ο Στεφανος δεν κανει σχεσεις. Οχι. Δεν δεσμευεται ποτε, ειναι πολυ ξεκαθαρος επ`αυτου, δεν θελει ποτε να κοροϊδευει...»
«Συγνωμη, δεν επρεπε να ερθω να σου μιλησω, μαλλον εκανα λαθος...»
«Ναι!» ...η Μαρινα, απολυτα, πολυ ηρεμα, πολυ σοβαρα, κανενα γελιο, καθολου φωνες... «Τωρα ναι, δεν επρεπε να μου μιλησεις. Τωρα... δεν εχουμε κατι να πουμε πια!»
«Εχεις πιει;» ...ο Γιωργος.
«Αν εχω πιει; Ναι! Ναι, τα τρια τεταρτα που σε περιμενα να ξεμπερδεψεις απο τη δουλεια που δεν ξεμπερδευεις ποτε, ναι, εχω πιει! Υπαρχει προβλημα;»
«Μαρινα...»
«Ξερετε κατι; Χαιρομαι παρα πολυ που γνωριζεστε εσεις οι δυο. Επιτελους!»
Η Μαρινα σηκωνεται και φευγει. Ο Στεφανος και ο Γιωργος κοιταζονται.
«Μαρινα; Μαρινα!» ...ο Γιωργος της φωναζει.
«Συγνωμη... δεν θα πας;» ...ο Στεφανος.
«Συμβουλες; Απο σενα; Ασε μας ρε φιλε!»
Ο Στεφανος φευγει. Βγαινει εξω και ψαχνει για την Μαρινα. Την βλεπει να προχωραει στο παρακατω τετραγωνο.
«Μαρινα!»
«Τι θες;» συνεχιζει να προχωραει.
«Δεν καταλαβαινω τι εκανα που μπορει να σ`εχει κανει ετσι!»
Η Μαρινα σταματαει αποτομα. Γυριζει και τον κοιταει. Χαμογελαει. Ειρωνικα. Ο Στεφανος την κοιταζει.
«Πολυ βολικο ε;»
«Ποιο;»
«Αυτη η μαγικη ιδιοτητα που εχεις να μην καταλαβαινεις ποτε τιποτα οταν δεν σε συμφερει ενω καταλαβαινεις τα παντα οταν θελεις. Και μετα ξεχνας. Πως μπορεις;»
«Ημουνα παντα πολυ ξεκαθαρος και εχω προσπαθησει πολυ να μην...»
«Να μην τι; Να μην μπλεξουμε; Το ξερω. Εκανες τα παντα για να μην μπλεξουμε οταν ειχαμε ηδη μπλεξει. Και ναι, ησουνα ξεκαθαρος. Στα λογια. Απομακρος. Και μετα, ολα εκεινα τα βραδια.... τι ειχαμε; Ενα μεγαλο τιποτα. Και μην μου πεις οτι δεν ηξερες!»
«Ηξερα! Γι`αυτο εκανα οτι εκανα!»
«Το ξερω! Δεν σε κατηγορησα ποτε. Τωρα τι θες δεν καταλαβαινω;»
«Να δω οτι εισαι καλα. Αυτο ηθελα μονο.»
«Γιατι; Σε νοιαζει; Δεν σε ενοιαζε ποτε τιποτα εσενα! Ο εαυτος σου μονο, απο τον οποιο ησουν και πολυ ευχαριστημενος για ν`αφησεις εναν αλλο ανθρωπο να περιπλεξει τα πραγματα!»
«Εχεις δικιο...»
«Δεν με νοιαζει. Δεν εχει σημασια πια ποιος εχει δικιο... Το σκοτωσες.»
«Εγω...»
«Εσυ! Βεβαια. Παντα εσυ! Αν σε ενοιαζε κατι, ολα αυτα τα χρονια, θα ειχες παρει ενα τηλεφωνο. Τοσο απλο...»
«Καθολου απλο.»
«Για σενα!»
«Ναι, για μενα! Τοσο κακο ειναι;»
«Οχι, καθολου κακο. Δικαιωμα σου ειναι. Αυτο που δεν ειναι δικαιωμα σου ειναι, να τα σκεφτεσαι τωρα ολα αυτα! Και να ερχεσαι να δεις αν ειμαι καλα.... Τοτε ημουνα καλα! Παρα τις βλακειες σου, ημουνα καλα! Ηξερα παντα τι ηθελα, εσυ δεν ηξερες! Εσυ νομιζες οτι τα ειχες ολα! Και με ρωτας τωρα αμα ειμαι καλα; Παντρευτηκα εναν που σου μοιαζει. Ειμαι τοσο καλα!»
«Το ειδα...» ...ψιθυριζει. «Δεν καταλαβαινεις; Γι`αυτο δεν ηθελα. Γιατι... γιατι τωρα εισαι παντρεμενη!»
«Ετυχε! Δεν ηθελα να παντρευτω ποτε! Ετυχε και το ζητησε!»
«Και ειπες ναι!»
«Πειραζει; Τι επρεπε να κανω;»
«Οχι, καλα εκανες. Εκανες αυτο που ...επρεπε.»
«Επρεπε να ειμαστε καλα. Κι εσυ και εγω. Αυτο επρεπε. Αλλα αστο...»
«Δεν ηθελα ποτε να σε πληγωσω.»
«Το ξερω. Κανενας δεν το θελει. Ουτε εγω θελω να πληγωνω τον Γιωργο, αλλα το κανω καθε μερα. Το καταλαβαινει ξερεις. Και δεν του αξιζει. Αλλα ειναι ακομη εδω. Θυμασαι τι μου ειχες πει καποτε; Οτι δινω εκει που δεν αξιζει... Τωρα ειμαι εγω αυτη που παιρνει χωρις να το αξιζει. Πλακα εχει να ειμαι εσυ! Και ναι, ειχες δικιο. Ολα ειναι πολυ πιο ευκολα οταν τα γραφεις στ`αρχιδια σου. Απλα δεν εχω βρει ακομη τροπο να κοιμαμαι τα βραδια...»
«Εχεις αλλαξει πολυ τελικα...»
«Μεγαλωσα.»
«Ποσο κακο σου εκανα;»
«Οσο εκανες κι εσενα. Απλα εγω το ηξερα απο τοτε. Εσυ μαλλον, το βλεπεις τωρα. Δεν πειραζει, ποτε δεν ειναι αργα...»
«Τωρα δεν ειναι;»
«Τι; Για μας εννοεις; Εμεις δεν υπαρχουμε. Οχι πια. Εσυ ηθελες εκεινο το κοριτσι. Αλλα δεν εχω καμια σχεση μαζι της τωρα...»
«Λυπαμαι...»
«Οχι. Μετανιωνεις. Ζησε μ`αυτο. Σειρα σου.»
Η Μαρινα του γυριζει την πλατη κι αρχιζει να απομακρυνεται.
«Μαρινα...»
«Κανε μου μια χαρη! Αν ποτε με ξαναδεις καπου... μη ρωτησεις τι κανω. Προσπαθω να υπαρχω χωρις εσενα μονο. Τιποτα αλλο.»

 Καθοταν στο σαλονι στο μισοσκοταδο. Καπνιζε. Παλι. Ακουσε τα κλειδια και την πορτα να κλεινει. Ο Γιωργος... Γυρισε. Τα βηματα του στις σκαλες. Την κοιταζει. Παραταει το σακακι του. Κατι παει να της πει αλλα μαλλον το μετανιωνει τελικα. Απομακρυνεται.
«Συγνωμη...» του λεει εκεινη τελικα.
«Αυτος ειναι ε;»
Η Μαρινα καπνιζει. Δεν απανταει.
«Αυτος ειναι. Ουτε τ`ονομα του δεν εχεις πει. Ετσι, να ξερω λιγο τι στο διαολο γινεται! Σταματα να καπνιζεις!» της φωναζει παιρνοντας το τσιγαρο απ`το χερι της. «Σιγα τα μουτρα! Τοσα χρονια... Νομιζα... νομιζα οτι κατι ειχα καταφερει!»
«Δεν φταις εσυ...»
«Το ξερω! Εγω την πληρωνω ομως!»
«Συγνωμη! Ετυχε και ηταν εκει και ηρθε και μου μιλησε, τι να εκανα;»
«Δεν ειπα να μην του μιλησεις! Να μην με κανεις να νιωθω ετσι αχρηστος ειπα. Και μαλακας!»
«Δεν εισαι...»
«Μαλλον αυτο θελεις ομως...»
«Γιωργο...»
«Τι; Τι; Δε βλεπεις πως σ`εχει κανει; Τοσα χρονια γαμω το κερατο μου!»
«Δεν το θελω!»
«Τοτε γιατι εισαι ετσι;»
«Δεν ξερεις πως ειναι...»
«Ποιο; Ν`αγαπας καποιον που δεν σ`αγαπαει το ιδιο; Εισαι σιγουρη;»
Χτυπαει το κινητο της. Μηνυμα. Ηταν τρεις το πρωι. Κι ηταν ο Στεφανος. Τωρα, παλι. Σταθερες αξιες.
«Το καλο σου ηθελα μονο. Παντα. Συγνωμη για ολα. Ελπιζω να εισαι καλα...»
Η Μαρινα δακρυζει.
Ο Γιωργος της παιρνει το τηλεφωνο. Το κοιταζει. Το πεταει θυμωμενα και το σπαει.
«Δεν τον πιστευω!» ...φωναζει.
Η Μαρινα αρχιζει να κλαιει.
«Θα τον σκοτωσω!»
«Σε παρακαλω...»
«Σταματα! Σταματα να το κανεις αυτο στον εαυτο σου πρωτα απ`ολους! Μπορουμε να ειμαστε καλα!»
«Το ξερω!»
«Καν`το τοτε!»
«Δεν θα με ξαναενοχλησει αν γι`αυτο ανησυχεις... Το ξερω...»
«Για σενα ανησυχω! Γιατι μεσα σου θες να σ`ενοχλει. Γιατι αν δεν ερχομουνα...»
«Τι; Θα σε κερατωνα;»
«Δεν ξερω!»
«Εχει τελειωσει!»
«Σ`εχει πληγωσει! Αλλο το ενα, αλλο το αλλο!»
«Ναι! Και δεν μ`αρεσει καθολου, γι`αυτο κοφ`το κηρυγμα!»
«Κηρυγμα;!»
Παυση. Ο Γιωργος καθεται διπλα της βαρυς.
«Αυτο νομιζεις οτι κανω;» της λεει πιο ηρεμα αναβοντας κι αυτος τσιγαρο. «Σε βρηκα σε κομματια, και το μονο που προσπαθω να κανω ολα αυτα τα χρονια ειναι τα μαζεψω...»
«Γιατι;»
«Γιατι παντα νομιζουμε οτι μπορουμε να φτιαξουμε τους αλλους. Και τοτε ολα θα ειναι καλα. Αλλα ειναι το μεγαλυτερο λαθος της ζωης μας...»
«Γιατι εμεινες τοτε;»
«Μα εγω δεν ειχα καπου αλλου να παω. Εσυ ειχες και εμεινες!»
«Κι εκανα κομματια κι εσενα...»
«Δικο μου ρισκο...»
«Ηθελα πολυ να ειμαστε καλα, αληθεια.»
«Οχι. Ηθελες καποιον για να ξεχασεις, αλλα ποτε τιποτα δεν ηταν αρκετο...»
«Αληθεια σ`αγαπαω...»
«Δεν μ`αγαπας. Με συμπαθεις και η λογικη σου λεει οτι ειμαι το καλυτερο που μπορεις να κανεις. Αλλα δεν μ`αγαπας.»
«Θα τα λεγαμε ποτε ολα αυτα αν δεν τον ειχα δει;»
Ο Γιωργος ανασηκωνει τους ωμους.
«Μπορει και οχι. Αλλα παντα ηταν αναμεσα μας. Εσυ να ξερεις οτι δεν ειμαι αυτος κι εγω να το καταλαβαινω. Τους εαυτους μας κοροϊδευουμε...»
«Μου λες οτι χωριζουμε;»
«Ημασταν ποτε μαζι; Ζησαμε καποια χρονια στο ιδιο σπιτι... Αυτο ειναι ολο...»
«Εγω δεν...»
«Εγω σ`αγαπαω. Αλλα δεν οδηγει πουθενα αυτο. Θα φυγω. Κι αν ποτε θελεις, ή αποφασισεις οτι μπορεις να εισαι καλα χωρις αυτον, ξερεις που θα με βρεις...»
Η Μαρινα δεν του ειπε τιποτα. Δεν προσπαθησε να του αλλαξει γνωμη, δεν ενιωσε κατι μεσα της, δεν πονεσε, δεν τον σταματησε. Εκλαιγε ναι, αλλα οχι γι`αυτο. Ηταν ολες εκεινες οι μνημες και τα χαμενα ονειρα που ειχαν ξυπνησει ξαφνικα μεσα της. Και ο Γιωργος ειχε δικιο. Και μαζι του μονη της ηταν. Ολομοναχη. Μονο που κραταγε κι εκεινον πισω, τι νοημα ειχε; Κι ο Στεφανος; Τι ηθελε αποψε; Και γιατι ποναει ακομη τοσο πολυ; Βλακειες. Φυσικα και ποναει. Παντα θα ποναει. Ο Στεφανος ηταν... ηταν ο ανθρωπος με τον οποιο περνας τη ζωη σου. Και οι δρομοι σας συναντιουνται γιατι αυτο ειναι κατι που απλα ΠΡΕΠΕΙ να γινει. Αυτο ηταν. Και το ηξεραν ολοι εκτος απο τον ιδιο. Ισως τωρα να το ειδε κι αυτος αλλα ειναι αργα.

Το γραφειο του ηταν παντα σχεδον ανοιχτο. Εργασιομανης απο κουνια. Γνωστο ονομα. Ο Γιωργος δεν δυσκολευτηκε πολυ να τον βρει. Εκλεισε ραντεβου. Ο Στεφανος φυσικα και δεν καταλαβε ποιος ειναι, ή οτι το ραντεβου δεν ηταν για δουλεια, παρα μονο οταν τον ειδε να μπαινει στο γραφειο. Τα εχασε λιγο. Κοιταχτηκαν.
«Δεν ηρθα ουτε για να τσακωθουμε ουτε για να σου κανω φασαρια αν γι`αυτο ανησυχεις...» ειπε τελικα ο Γιωργος προσπαθωντας να κανει μια αρχη. «Δεν ηξερα που αλλου να σε βρω...»
«Εχουμε να πουμε κατι;» ...ο Στεφανος. Επιθεση. Κατευθειαν, παντα οταν εβρισκε τα σκουρα, επιθεση.
«Εσυ δεν μ`ενδιαφερει καθολου το αν εχεις κατι να πεις ή οχι. Εγω εχω. Και θα μ`ακουσεις.»
«Κοιτα φιλε, δεν ξερω τι νομιζεις οτι μπορει να τρεχει, και δεν με ενδιαφερει κιολας, εγω με τη Μαρινα γνωριζομαστε απο παλια, και ειπαμε ενα γεια, αυτο ειναι ολο. Απο`κει και περα το τι θεματα εχετε μεταξυ σας, δικο σας θεμα!»
«Δεν με κερατωνει. Το ξερω. Ποτε δεν με κερατωσε.»
«Ναι, δεν νομιζω οτι θα το εκανε ποτε αυτο. Το τι θελεις δεν μπορω να καταλαβω...»
«Την αγαπας;»
«Δεν σε αφορα αυτο!»
«Χωρισαμε ξερεις...»
«Κι αυτο δεν αφορα εμενα!»
«Ναι; Γιατι της εστελνες μηνυματα τα ξημερωματα εκεινο το βραδυ;»
«Πες μου τι θελεις γιατι εχω δουλεια, πραγματικα!»
«Μεχρι τη στιγμη που συναντηθηκαμε δεν ηξερα ουτε τ`ονομα σου. Δεν μιλαγε ποτε για σενα. Ηξερα οτι πριν την γνωρισω κατι συνεβαινε. Δεν ειπε ποτε τι. Κι εγω δεν ρωτησα, ηξερα μονο οτι προσπαθουσε απο καπου να φυγει και κατι να ξεχασει. Νομιζα οτι θα μπορουσα να βοηθησω. Της αξιζει ξερεις.»
«Δεν ημασταν ποτε μαζι αν αυτο νομιζεις. Και αρα ψαχνεις καποιον αλλο. Δεν ημουνα εγω πριν απο σενα...»
«Δεν ησασταν μαζι ναι. Αλλα εισαι οτι εχει αγαπησει περισσοτερο στη ζωη της. Δεν ξερω γιατι... Και πιστεψε με δεν μου ειναι καθολου ευκολο να στο λεω αυτο. Αλλα αν, σημαινει κατι για σενα, κι εκεινη, μην την αφησεις. Οχι παλι τουλαχιστον.»
«Γιατι μου τα λες αυτα;»
«Γιατι εγω την αγαπαω πραγματικα.»
«Δεν με ξερεις.»
«Δε μ`ενδιαφερεις εσυ. Η Μαρινα μ`ενδιαφερει!»
«Εκανα αυτο που εκρινα καλυτερο. Κι εγω την αγαπαω, με τον τροπο μου, αλλα...»
«Πολυ λαθος τροπος!»
«Αυτα ηθελες να μου πεις;»
«Δεν ξερω. Ισως και να ηταν λαθος μου που ηρθα, ισως πραγματικα να μην ξερω τιποτα για σενα, για κεινη... Αυτο που ξερω ειναι οτι απο την πρωτη στιγμη που την ειδα το μονο που με ενοιαζε ηταν να ειναι ευτυχισμενη. Και τωρα, δεν ξερω τι αλλο να κανω.»
Απομακρυνεται.
«Νομιζεις οτι ειναι ευκολο;» ...τον σταματαει ο Στεφανος. Ο Γιωργος στεκεται. Δεν γυριζει να τον κοιταξει. «Μιλας για αγαπη και ευτυχια και τι αξιζει στον καθενα... Παντα ο εαυτος μου ηταν πανω απ`ολα. Το ηξερα, δεν με ενοιαζε ιδιαιτερα. Δεν αγαπησα ποτε κανεναν, ετσι τουλαχιστον, με την μεγαλοπρεπεια που ακουμε και διαβαζουμε και ...οχι με ευγενεια τελος παντων. Κι η Μαρινα ηταν... ο μονος ανθρωπος που συναντησα ποτε στη ζωη μου που μπορουσε να το κανει τοσο ευκολα αυτο! Χωρις κανενα ανταλλαγμα. Εχεις ιδεα ποσο τρομακτικο ειναι; Δεν καταλαβα ποτε τι ειδε σ`εμενα. Ηξερα μονο ολα αυτα που δεν μπορουσα να νιωσω. Οχι για εκεινη. Εγω, μεσα μου. Εκεινη την αγαπησα οσο και οπως μπορουσα περισσοτερο. Γι`αυτο τελειωσαμε ετσι. Γιατι δεν ηταν δικαιο. Γιατι δεν ηταν σωστο. Γιατι δεν ειμαι ο ανθρωπος που της αξιζε να εχει. Γιατι προτιμησα να τη χασω απο το να την βλεπω διπλα μου να χρειαζεται κατι που δεν μπορουσα να δωσω αλλα δεν θα το ζηταγε ποτε. Γιατι εκεινη απλα αγαπουσε εμενα περισσοτερο απο τον εαυτο της...»
«Και τι καταφερες; Εκτος του να ειστε και οι δυο δυστυχισμενοι;»
«Εκανα αυτο που ηταν τιμιο να κανω. Της εδωσα την ελευθερια της. Αν εκεινη δεν την πηρε τελικα...»
«Μ`αυτη την δικαιολογια κοιμασαι τα βραδια;» ...ο Γιωργος γυρναει και τον κοιταει. «Ειμαστε περιεργα πλασματα οι ανθρωποι. Αν εμενες μαζι της το τελος θα ηταν θεμα χρονου. Η ελευθερια που της εδωσες ηταν ενα τεραστιο γιατι. Και ενοχες. Πολλες. Και φυσικα εσυ εμεινες εξυψωμενος με την ευγενικη σου πραξη, με το δεν σου αξιζω, με το καλυτερο για εκεινη μπροστα! Αλλα οχι, αυτο εσυ το λες ελευθερια! Εισαι γελοιος...»

Η Μαρινα δεν εμαθε ποτε οτι εκεινο το βραδυ, ο Στεφανος πηγαινε να την βρει. Δεν ειχε αποφασισει τι ακριβως θα της ελεγε, αλλα ηξερε πια οτι κατι θα επρεπε να γινει για ολα τα χαμενα χρονια. Ενας επιλογος, κοινη συναινεση. Μια λυση. Ισως της ελεγε συγνωμη, ισως της ελεγε το αντιο που δεν ειπε ποτε ανοιχτα, ισως ενα «σ`αγαπαω...» Ο χρονος. Ο χρονος παντα παιζει παιχνιδια. Ισως εκεινη η νυχτα να ηταν αποζημιωση για μια ολοκληρη ζωη. Ο χρονος ομως ειχε αποφασισει οτι τωρα ηταν αργα, οτι κι αν ηθελαν κι οι δυο τους. Δεν τον ξαναειδε ποτε. Ακουσε στις ειδησεις μονο για το τροχαιο στην παραλιακη που οδηγησε στον θανατο του Στεφανου Χατζακη. Δεν πηγε στην κηδεια. Δεν εκλαψε, ετσι κι αλλιως εκλαιγε χρονια μεσα της για τον Στεφανο. Απλα συνειδητοποιησε οτι αυτο, τωρα, ηταν το οριστικο τελος. Το τελος που ολα αυτα τα χρονια προσπαθουσε να επιβαλλει στον εαυτο της, ηταν εκει. Βιαιο και αμετακλητο. Πεθανε στον υπνο της, περιπου δυο μηνες μετα. Κεραυνος εν αιθρια για ολους. Μονο ο Γιωργος ηξερε τι το προκαλεσε. Και ο Γιωργος ηταν αυτος που καταφερε τελικα να εκδωσει λιγο καιρο μετα, την ποιητικη της συλλογη, με τιτλο Ζωη χωρις ζωη. Ηταν αφιερωμενη στον Στεφανο.  


 

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

ΚΡΟΤΟΣ



Καλο παιδι.
Εξυπνο παιδι.
Ομορφο παιδι.
Μορφωμενο παιδι.
Νεο παιδι.
Μπαμ.

Μακαρι να μην μαθεις ποτε τι εχει αυτο το παιδι στο μυαλο του.
Εσυ
Το εκανες ασημαντο, ασχημο, μονο, θυμωμενο.
Εσυ
Που αρνεισαι να δεις τι εφτιαξες.
Εσυ
Που μετα τον κροτο θα αναρωτιεσαι γιατι.
Εσυ. Ολοι εσεις.
Το πνιγατε για χρονια.
Μισουσε, λυποταν, εκλαιγε. Δεν ηθελε να γινει εσεις.
Μπαμ.

Δεν το βλεπατε.
Δεν το ακουγατε.
Δεν το νιωθατε.
Δεν το γνωριζατε.
Σας βολευε.
Λογια.
Ψεματα.
Φτηνια.
Τυφλοι.
Γιατι;
Και τα γιατι που ουρλιαζε το παιδι για χρονια;

Σσσσσσς...
Μπαμ.

 

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

ΣΤΡΟΦΕΣ...

 


Ξερεις τι μου εχει λειψει;
Ο εαυτος μου...
Ηρθες τοσο ξαφνικα και με σαρωσες.
Χαθηκα...
Σε μια δινη που ακουγε στ`ονομα σου.
Και τωρα καταλαγιασε, αλλα εχασα μεσα της εμενα.
Ενα κομματι εδω, ενα κομματι εκει.
Δεν μπορω να συνεχισω σε κομματια.
Νομιζα...
Νομιζα πολλα.
Νομιζα οτι θα εβαζες εσυ τα δικα σου κομματια στα κενα.
Νομιζα οτι θα συνεχιζες στην ιδια ενταση...
Μα και τι δεν γινεται συνηθεια;
Νομιζα οτι θα στροβιλιζομαι για παντα στο χορο σου και αρα θα δινω, καθε στροφη και κατι.
Θα εδινα για παντα αν με αφηνες, πρωτη φορα χορευω ετσι.
Εσυ;

 

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

ΣΗΜΑΔΙΑ




Αρχιζει και με πνιγει, αυτη η αγαπη που σου'χω, σιγα σιγα... Χανω εμενα.
Με κατακλυζεις.
Μπορω να μετραω πια τα σημαδια σου πανω μου, τις μουσικες που ακουσαμε, τα τσιγαρα που μοιραστηκαμε, τις βολτες που καναμε, τις ταινιες που ειδαμε, ολα...
...ολα οσα αγαπησα, κι ολα οσα ετυχε ν'αγαπας κι εσυ, αλλαζουν χρωμα. Παιρνουν την οψη τη δικη σου.
Γιατι τις μνημες τις λεμε και σημαδια αν δεν υπαρχει τιποτα ανεξιτιλο; 
Μ'αρεσει που σ'αγαπαω τοσο. Μονο καλυτερος μπορει να βγει κανεις απ'την αγαπη. 
Δεν εχω κουραστει να σ'αγαπαω. Εχω κουραστει να προσπαθω να σε κανω να το δεις...

 

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

ALTER EGO

 

Ετσι ξαφνικα, μεσα στη νυχτα και μεσα στη σιωπη,  το συνειδητοποιησε. Ειχε ερθει η στιγμη που επρεπε να δωσει ενα τελος. Εκεινη. Δεν πηγαινε αλλο, δεν οδηγουσε πουθενα, παλι εκεινη ομως; Ναι. Εκεινη ηταν η πιο δυνατη απ`ολους τελικα. Παντα. Εκεινη επρεπε να αποφασισει, εκεινη να ξεπερασει, εκεινη να συνεχισει, εκεινη να ελπιζει, κι ας μην ηξερε πια σε τι...
Δεν ηθελε να δωσει κανενα τελος αυτη τη φορα. Δεν ηταν καν σιγουρη οτι ειχε ερθει η στιγμη, εβλεπε μονο οτι ο χρονος αρχιζε να μετρα αναποδα. Εκλογικευε. Πως; Πως υπερνικα η λογικη οταν εχεις να κανεις με τον ανθρωπο που σου γνωρισε το παραμυθι;
"Δες!" ...της ειπε ενα βραδυ, "Ενα αστερι! Παρτο, ειναι διπλα σου!"
...κι εκεινη το πηρε, νομιζοντας οτι θα το κρατουσε δικο της για παντα, γιατι τα αστερια δεν τα πιανεις ποτε στ`αληθεια, ομως εκεινη μολις τα ειχε καταφερει!
Πως δινεις τελος λοιπον στο παραμυθι; Και ποιο ειναι αυτο οταν εισαι εσυ η πριγκιπησσα; Μα φυσικα οι ιστοριες της! Παντα αυτο εκανε αλλωστε, μονο που αυτη τη φορα της ηταν πολυ πιο δυσκολο, αυτη τη φορα η ζωη ειχε ξεπερασει την κατα τ`αλλα ζωηρη φαντασια της! Θα προσπαθουσε ομως, ηταν ο μονος τροπος, και οι ιστοριες ηταν παντοτε το μοναδικο της οπλο, ενας καλα κρυμμενος ασσος στο μανικι, μια αμυνα, μια αλλη ζωη, οταν η πραγματικη δεν στεκοταν ισαξια των προσδοκιων της!
Θα τον ονομαζε Αντρεα. Για καποιο λογο απο την στιγμη που τον γνωρισε της εκατσε, θα του πηγαινε. Παντα τον λενε Αντρεα οταν εμφανιζεται στις ιστοριες της, καμια φορα και Στεφανο, ετσι παλι, ανεξηγητα, αλλα αυτη τη φορα οχι, αυτη τη φορα θα ηταν σιγουρα Αντρεας! Και σ`αυτη την ιστορια ο Αντρεας θα πεθανει. Την ρωτανε καμια φορα... Γιατι σκοτωνει τους ηρωες της; Μα δεν τους σκοτωνει αυτη. Την αναγκαζουν να τους σκοτωσει, ποναει καθε φορα που τους σκοτωνει, αλλα ειναι ο μονος τροπος να συνεχισει. Να συνεχισει να τους συνανταει χωρις να ποναει, να ξερει οτι εχουν πεθανει, οτι τους σκοτωσε εκεινη, μεσα της. Γιατι ναι, εχει τη δυναμη. Οχι με τον Αντρεα ομως! Ο Αντρεας πρεπει να πεθανει με ευγενεια... Με την ευγενεια που αξιζει στον αντρα που ξερεις οτι ποτε δεν θα ξεχασεις πως συναντησες, κι οτι ποτε δεν θα ξαναβρεις! Ποτε δεν θα ξεπερασεις, απολυτα τουλαχιστον...
Ηξερε τι επρεπε να κανει. Θα δημιουργουσε ενα alter ego και των δυο, και μετα, ενα τραγικο παιχνιδι της μοιρας που δεν τους ηθελε μαζι, θα οδηγουσε στον θανατο του Αντρεα! Ισως να πεθαινε και για χαρη της, ετσι, για να εχει την δικαιολογια να μην τον ξεχασει ποτε, και κανενας αλλος να μην σταθει αρκετος...
Παραμυθια. Και ο πραγματικος Αντρεας; Αγνωστο. Οπως αγνωστα ειναι και ολα οσα της χαρισε. Αποφασιζει να δωσει ενα τελος, ναι. Αυτο πρεπει να γινει, αυτο λεει η λογικη! Μεσα της ομως;  Μεσα της ελπιζει πως το τελος θα ειναι η αρχη, πως αν καταφερει να τον αγνοησει εκεινος τοτε θα καταλαβει τι "παρα λιγο" να εχανε! Τοσο τελος!
Οχι. Αυτη τη φορα δεν θα ειναι η πιο δυνατη! Δεν θελει κιολας, ποτε δεν της αρεσε αυτος ο ρολος, απλα βρεθηκε να τον παιζει, αυτη τη φορα θα ειναι ερμαιο. Τον εχει σκοτωσει σε αμετρητες ιστοριες τον Αντρεα, αλλα αυτος τιποτα, εκει, να επιμενει, να της θυμιζει παντα ποσο τον αγαπαει ακομα και τις στιγμες που θα επρεπε να τον μισει! Οχι! Οχι, οχι, οχι! Δεν τον μισει τον Αντρεα! Πως θα μπορουσε αλλωστε; Οποιο τελος κι αν δωθει, αληθινο ή οχι... ο Αντρεας θα ειναι αυτο που αγαπησε πανω απ`ολα στη ζωη της. Γι`αυτο θα πεθανει! Αλλα πως; Πως σκοτωνεις κατι που θεωρεις το πιο ομορφο κομματι του εαυτου σου χωρις να πεθανεις κι εσυ μαζι του;  

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

ΤΟ "ΑΧ" ...

 

 
Ενα "αχ!"
δικο σου,
καθε μερα μεσα μου να μεγαλωνει
και το πνιγω.

Μανα εγω
που πνιγει τα παιδια της,
πουλια,
ατολμα νεκρα
φοβουνται να πεταξουν.

-Κι αυτα που ονειρευτηκαμε μαμα
κι εσυ, κι εγω για την ζωη;
-Ονειρου ονειρατα θα μεινουν
με το "αχ" μαζι τους, στοιχειωμενα.