Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

ΛΙΓΟ ΧΩΡΟ...

 

 
Λιγο χωρο στη ζωη σου, αυτο να ειχα μονο. Λιγο χωρο...
Να σου ελεγα πως προσεχω τη φωνη σου, πως την αλλαζεις οταν εχεις γυρω σου κοσμο, οταν δεν νιωθεις ανετα, οταν βρισκεσαι σε αμυνα. Και μετα σ'ακουω κι ειναι αλλιως. Ειναι πολυ ομορφη η πραγματικη σου φωνη, αλλα δεν μ'αφηνεις να στο πω. Μιλας για σενα. Δεν με πειραζει, μ'αρεσει, ετσι κι αλλιως να σε μαθω θελω. Εκτος του οτι εισαι ο πιο ενδιαφερων ανθρωπος που εχω συναντησει! Αλλα εχεις μαθει να λες αυτο που θες να πεις, οταν θες να το πεις κι εγω νιωθω οτι πρεπει ν'αρχισω να ουρλιαζω 'η να κανω κατι αλλο εξισου δραματικο για ν'ακουσεις κι εσυ λιγο εμενα... Θες να μ'ακουσεις το ξερω, αλλα το θεμα δεν ειναι να μ'ακουσεις οταν θα θες εσυ, αλλα οταν θα εχω εγω την αναγκη να ακουστω! Μην μ'αναγκαζεις να την πνιγω!
Ξεχνα οτι λεκιασες το πουκαμισο, γρατζουνισες το αυτοκινητο, κοπανισες το ρολοι στο γραφειο, σου τελειωνει η μπαταρια, προσπαθεις να κοψεις το τσιγαρο, πρεπει να κανεις γυμναστικη, ξεχνα τα ολα, μην αναλωνεσαι αλλο! Ο ενας τον αλλο χρειαζομαστε μονο, οχι την τελειοτητα!
Ξερεις πως γελας; Ψευτικα. Κι αυτο δεν μ'αφηνεις να στο πω. Σαν να μην μπορεις, να μην προλαβαινεις ή να μην επιτρεπεται. Και μπορεις και προλαβαινεις και επιτρεπεται! Λιγο χωρο θελει μονο κι αυτο, σαν κι εμενα. Μην το αγνοεις, μην προσπαθεις να το στριμωξεις οταν νιωθεις οτι θα τρελαθεις χωρις αυτο! Δεν στριμωχνεται η ζωη... Το αντιθετο, απλωνεται. Με νηματα και με δεσμους και με επενδυσεις και με ρισκα... σε ανθρωπους. Μην την αποστειρωνεις! Γελα! Μιλα, ακου, αγγιξε... Δες τα χρωματα, ακουσε τις μουσικες, νιωσε, πεταξε! Κι οταν το κανεις σου υποσχομαι οτι θα αγωνιζεσαι να βρεις τον χρονο να το ξανακανεις!
Εκει που εισαι σ'αρεσει; Νιωθεις γεματος; Κι αυτο θελω να σου πω. Μην απαντησεις σ'εμενα, ξερω τι θα πεις... Κοιταξου μονο στον καθρεφτη. Προσεκτικα. 

 

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

ΕΝΑ ΚΑΨΙΜΟ...



Αυτο το "αχ"
Το "παρα λιγο"
Τα "γιατι;"
...αυτα εισαι
Ο κομπος στο στομαχι μου
Ο πονοκεφαλος
Το σφηξιμο στο στηθος
...αυτα εισαι
Κι αυτο το καψιμο στα ματια που με πιανει που και που
Και τρεχουνε
Και καινε
Δεν κλαιω, οχι
Μονο το νιωθω ξαφνικα
...κι αυτο εισαι

 

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

KATI MIΣΟ

 


Πολιτισμενα, ετσι θα τελειωσουμε.
"Δεν χανομαστε" μου λες και χαμογελας μ'αυτο το μισο χαμογελο. 
Παντα μισο ηταν το χαμογελο σου.
Ολα μαζι σου μισα. 
Ολα οσα θα καναμε μια μερα, μισα.
Υποσχεσεις.
Ηθελες κι εσυ, αλλα ηθελες μισα.
Και το αντιο σου μισο.
Τιποτα δεν τελειωνει πολιτισμενα ρε!
Ακου "Δεν χανομαστε"...
Ποιος εισαι;
Με ποιο δικαιωμα μ'αφηνεις να ελπιζω σ'ενα γαμημενο "δεν χανομαστε"; 

 

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

 

 

«Σκεψου κατι!» μου ειπε.
«Τι;»
«Οτιδηποτε... Θυμησου κατι. Ή σκεψου. Τωρα!»
Αδειασα.
«Οτι θελεις...  μια αναμνηση, μια αισθηση, κατι...»
«Αντρεας.» του ειπα.
«Τι κανει;»
«Μιλαμε...»
«Τι λετε;»
«Δεν ξερω. Απλα μιλαμε. Μπορει να μιλαμε για τα παντα, ελαχιστοι ανθρωποι ειναι ετσι...»
«Και;»
«Ειναι εδω, μαζι μου. Μιλαμε συνεχεια. Τις νυχτες οταν δεν μπορω να κοιμηθω, το πρωι που ξυπναω, παντου... Παντα.»
«Μαζι σου εννοεις μεσα σου!»
«Το ιδιο δεν ειναι;»
«Οχι!»
«Ανησυχεις που μιλαω μονη μου; Κανενας δεν ακουει...»
«Ισως. Ή ισως εσυ δεν ακους τους αλλους!»
«Τους ακουω. Οταν ειμαι μονη του μιλαω. Και ειναι υπαρκτο προσωπο ξερεις...»
«Ναι, αλλα οχι εκει. Μαζι σου!»
«Εχει σημασια; Ετσι κι αλλιως μονη μου ειμαι, ξαλαφρωνω οταν του μιλαω...»
«Μα δεν ακουει. Τιποτα δεν του εχεις πει στ`αληθεια...»
«Ουτε οταν ειναι μαζι μου ακουει! Πραγματικα εννοω...»
«Αρα;»
«Τι αρα;»
«Γιατι να του μιλας;»
«Γιατι κανενας δεν ακουει. Απλα αυτον μ`αρεσει να τον ακουω εγω! Και μου απανταει κιολας ξερεις! Τον εχω μαθει πια τοσο που ξερω τις απαντησεις του. Μπορω να τις μαντευω. Φτιαχνω το υφος και την χροια της φωνης του και τον εχω μαζι μου. Συνεχεια. Σχολιαζει τα παντα. Μεγαλη κατινα! Αντρες... Μετα μας το παιζετε σοβαροι...»
«Τι συζητησατε τελευταια;»
«Στ`αληθεια ή στο κεφαλι μου; Τι; Τα ξεχωριζω. Και τα θυμαμαι ολα. Παντα!»
«Στο κεφαλι σου...»
«Στο κεφαλι μου συζητησαμε το ποιος πρεπει να κανει την πρωτη κινηση.»
«Γιατι τον ρωτησες;»
«Για να ξερω την γνωμη του...»
«Για να δεις τι θα κανεις μαζι του;»
«Οχι. Γενικα. Μ`ενδιαφερει η γνωμη του...»
«Ψεματα.»
«Καθολου! Ακομη κι αν συμφωνουσε, που δεν συμφωνησε απολυτα, παλι δεν θα μπορουσα να το κανω. Θα ηταν σαν να τον ρωτησα για να παρω την εγκριση του!»
«Και στ`αληθεια; Τι συζητησατε;»
«Τους ενοχλητικους ανθρωπους.»
«Βρισκει κι αυτος ενοχλητικους τους ανθρωπους δηλαδη;»
«Φυσικα! Ολοι τους βρισκουμε. Απλα δεν το παραδεχομαστε ολοι. Και δεν το αντιμετωπιζουμε ολοι το ιδιο...»
«Ο Αντρεας;»
«Τι;»
«Τι κανει με τους ενοχλητικους;»
«Αναλογα ποιος τον ενοχλει. Ποσο χρησιμος ειναι...»
«Τι εννοεις χρησιμος;»
«Υπαρχουν ανθρωποι που μας ειναι χρησιμοι γιατι μπορουμε να βγαλουμε καποιου ειδους κερδος απο αυτους και υπαρχουν και οι αλλοι που... αδιαφορεις.»
«Αυτο ποιος το λεει;»
«Τι εννοεις;»
«Ειναι κατι που το πιστευεις εσυ ή κατι που το λεει ο Αντρεας;»
«Το πιστευω! Και μαλιστα απο σχετικα νεαρη ηλικια. Απλα οταν συναντησα τον Αντρεα και ειδα οτι το βλεπει κι εκεινος με τον ιδιο τροπο, επιβεβαιωθηκα...»
«Ως προς τι;»
«Στο οτι δεν ειμαι μια κυνικη σκυλα. Απλα ειμαι προσγειωμενη. Ενδεχομενως υλιστρια και εγωιστρια, αλλα οχι σκυλα...»
«Δεν ειναι οτι καλυτερο!»
«Ναι. Αλλα δεν ειναι κακο! Κι επειτα ποιος ειπε οτι ο κοσμος μας ειναι καλος και αγιος; Δεν ζουμε στο μικρο σπιτι στο λιβαδι...»
«Ωραια, συμφωνειτε με τον Αντρεα. Το ενδεχομενο να ειναι κι αυτος οσο σκατα εισαι εσυ;»
«Ταιριαζουμε!»
«Ναι, αλλα εσυ δεν του εισαι χρησιμη! Αν το βλεπει ετσι...»
«Μα γι`αυτο και κολακευομαι ακομα περισσοτερο απο το ενδιαφερον του!»
«Που ειναι αν ενδιαφερεται;»
«Δεν εχει χρονο!»
«Κι οταν εχει; Ειναι μαζι σου ή ειναι με καποια χρησιμη για εκεινον;»
«Τωρα τι κανεις;»
«Σε ρωταω!»
«Ξερεις...»
«Εσυ; Ξερεις;»
«Ξερω, φυσικα και ξερω!»
«Τοτε γιατι του μιλας;»

Παυση.
Τσιγαρο.
«Γιατι το εχω αναγκη! Γιατι δεν υπαρχει κανενας στ`αληθεια που να θελει να μ`ακουσει ή που να θελω εγω να του μιλησω! Και γιατι εχω κουραστει...»
«Μα δεν αφηνεις κανεναν! Το λες και μονη σου οτι δεν θες να τους μιλησεις ή να τους ακουσεις!»
«Δεν μου προκαλλουν το ενδιαφερον, γι`αυτο!»
«Γιατι; Γιατι στους υπολοιπους το προκαλλουν;»
«Γιατι οι υπολοιποι δεν ξερουν!»
«Τι πραγμα;»
«Πως νιωθεις οταν δεν βαριεσαι! Γιατι κανουν σχεσεις χωρις να ειναι ερωτευμενοι, γιατι βγαινουν εξω και αντι να μιλησουν ειναι πανω απο ενα τηλεφωνο, γιατι κανουν παρεα ολοι μαζι μονοι τους σε μια τεραστια βαρεμαρα επειδη δεν εχουν κανενα ενδιαφερον! Δικο τους! Πραγματικο! Και απλα το συνηθισαν...»
«Μιλας για σχεσεις χωρις ερωτα...»
«Ναι! Ποσους ερωτευμενους ξερεις;»
«Που να ειναι μαζι, κανεναν! Ξερω πολλους που καταφερνουν να ειναι καλα ομως.»
«Συμβιβαζονται!»
«Μεσα στο παιχνιδι ειναι...»
«Το ξερω!»
«Εισαι σιγουρη;»
«Ναι! Μονο που εγω αντι να συμβιβαστω με καποιον αλλο, εχω συμβιβαστει με την ιδεα της μοναξιας...»
«Ωραια. Μιλας για κατι ειλικρινες ομως...»
«Ναι!»
«Πως μπορει καποιος που χωριζει τους ανθρωπους σε χρησιμους και μη χρησιμους να μιλαει για ειλικρινεια και ουσια;»
«Γιατι εχει την ευθυτητα να το παραδεχτει!»
«Επιλεγει την χρησιμη ομως!»
«Και το λεει! Δεν ειπε ποτε οτι ειναι ερωτευμενος μαζι της!»
«Ειναι ερωτευμενος μαζι σου δηλαδη;»
«Οχι.»
«Παιζει ομως!»
«Ναι! Ολοι παιζουμε...»
«Σε χρησιμοποιει αρα. Κι εσυ του εισαι χρησιμη. Αλλα αλλιως!»
«Που θες να καταληξεις;»
«Ο Αντρεας σ`εσενα, που ειναι χρησιμος;»
«Εχω ενα κινητρο!»
«Να κανεις τι;»
«Να ειμαι η καλυτερη δυνατη εκδοχη του εαυτου μου!»
«Αυτο πρεπει να το κανεις για σενα...»
«Ναι. Θεωρητικα το ξερω. Πρακτικα κουραζεσαι. Χρειαζεται μια ανταποκριση καποια στιγμη...»
«Ο Αντρεας δεν στην δινει ομως!»
«Ισα ισα! Μονο ο Αντρεας μου την εδωσε!»
«Μεχρι το σημειο που του ηταν χρησιμη...»
«Εστω! Οι αλλοι τι νομιζεις οτι εδωσαν; Ουτε αυτο.»
«Μηπως δεν το εβλεπες; Ή δεν ηθελες να παρεις αυτο που εδιναν;»
«Ολοι αυτο λετε! Τι δεν βλεπω;»
«Με τον Αργυρη; Τι εγινε; Ηταν ερωτευμενος. Το ειπε. Ποσο πιο σαφες; Και ηταν καλο παιδι!»
«Ναι, ενταξει! Ηταν καλο παιδι και ερωτευμενος! Εγω δεν ημουν! Ουτε καλο παιδι ουτε ερωτευμενη, τι να κανουμε τωρα; Πηρα αυτο που ηθελα και τελος! Δεν μου ηταν αλλο χρησιμος!»
«Αρα εισαι σκυλα!»
«Μπορει...»
«Τοτε τι περιμενεις;»
«Τι εννοεις τι περιμενω;»
«Γιατι να σ`αγαπησει καποιος;»
«Γιατι εγω αγαπησα τον Αντρεα;»
«Αρα περιμενεις καποιον να δει το καλο σ`εσενα; Κατω απο την επιφανεια; Ή μηπως αγαπησες τον Αντρεα μονο και μονο επειδη στο εβγαλε με καποιο τροπο; Μηπως απλα αγαπησες τον εαυτο σου σε σχεση με τον Αντρεα;»
«Ναι, ισως... εχει σημασια; Ετσι κι αλλιως δεν μπορω να ειμαι ετσι με κανεναν αλλο! Ποτε δεν ημουν...»
«Σ`αρεσει ομως...»
«Ναι, μ`αρεσει. Αλλα μαζι του. Γιατι το αξιζει. Δεν αξιζει σε ολους...»
«Γιατι του αξιζει;»
«Γιατι... ειναι μοναδικος. Μ`εναν πολυ δικο του τροπο. Γιατι ειναι πολυπλοκος και πολυπλευρος και γοητευτικος. Γιατι τα βλεπει ολα απολυτα χωρις να υπαρχει τιποτα απολυτο σ`εκεινον. Γιατι ειναι τα πιο τρελα σου ονειρα μαζεμενα ολα σ`ενα προσωπο. Γιατι ειναι γεματος αντιθεσεις. Γιατι αντιπροσωπευει ολα οσα θαυμαζω και εκτιμαω στους ανθρωπους. Γιατι ναι, ειναι κυνικος, αλλα ξερω οτι κατα βαθος ειναι αλλος ενας ανθρωπος που εχει πληγωθει απο τον κοσμο στον οποιο προσπαθει να επιβιωσει. Γιατι κυνικος δεν γεννιεται κανεις! Απλα μαθαινεις.»
«Του τα ειπες ποτε ολα αυτα;»
«Οχι...»
«Γιατι;»
«Γιατι το πρωτο πραγμα που κανει εναν ανθρωπο κυνικο ειναι ο φοβος.»
«Φοβος για τι;»
«Για τους αλλους...»
«Καχυποψια;»
«Αλλο αυτο.»
«Τι αλλο;»
«Ο φοβος οτι δεν ειναι αρκετος για να σταθει διπλα σε καποιον αλλο...»
«Ανασφαλεια δηλαδη!»
«Πες το κι ετσι...»
«Εχεις κι εσυ απ`αυτο;»
«Πολυ!»
«Πως γινεται;»
«Εδω γινεται να εχει ο Αντρεας, εγω δεν θα`χω;»
«Ναι, για σενα μιλαμε ομως!»
«Σου δημιουργειται. Απο τους αλλους. Απο κρισεις ή ακομη και απο μια κακη πλακα. Το πιο ευκολο πραγμα του κοσμου ειναι να δημιουργηθει καποιου ειδους ανασφαλεια μεσα μας. Εσυ δεν εχεις;»
«Εχω...»
«Λοιπον;»
«Δοκιμασες ποτε να αντισταθεις στην παρορμηση να του μιλας; Στο μυαλο σου εννοω...»
«Δεν το κανω συνειδητα. Κατι σκεφτομαι συνηθως που θελω να σχολιασω. Και ξαφνικα τον ακουω καποια στιγμη ν`απανταει...»
«Και τοτε τι κανεις;»
«Τι κανω;»
«Πιανεις την κουβεντα ή λες στον εαυτο σου οτι εισαι τρελη;»
«Ξερεις ποσο ομορφα νιωθω να μιλαω μαζι του; Εστω και στα ψεματα! Μετα αρχιζω να φανταζομαι τι θα του πω οταν τον δω στ`αληθεια. Αλλα δεν σταματαω, οχι. Νιωθω καλα μαζι του. Εχει κατι απολυτα μεθυστικο αυτος ο ανθρωπος. Δεν θα καταλαβεις ποτε...»
«Κι εγω; Καθε ποτε ξυπναω στο κεφαλι σου;»
«Πλεον το ιδιο συχνα...»
«Με μπλοκαρεις ευκολα ομως...»
«Δεν ειμαι ερωτευμενη μαζι σου, γι`αυτο!»
«Αυτο φταιει δηλαδη;»
«Φυσικα! Τι αλλο να φταιει;»
«Αυτα που σου λεω...»
«Γιατι; Λιγες φορες σ`εχω ακουσει;»
«Αυτα που λεω για τον Αντρεα...»
«Τι λες για τον Αντρεα;»
«Οτι πηγε μεσανυχτα, εχασες το γοβακι και επειδη δεν ζουμε σε παραμυθι, ο πριγκηπας θα το δωσει στην αλλη για να ενωθουν τα βασιλεια!»
«Μ`εκνευριζεις!»
«Που λεω την αληθεια; Λογικο...»
«Παντα με τον εναν ή τον αλλο τροπο εφευγα απο αυτα που ηθελα. Εξαιτιας σου! Ακομη και στον Αντρεα που δεν μιλησα ποτε, οσο ηταν καιρος, εξαιτιας σου ειναι! Ε λοιπον οχι! Απο τον Αντρεα δεν θα φυγω ποτε! Και δεν με νοιαζει καθολου ποια πριγκηπισσα θα παρει και ποια βασιλεια θα ενωσει! Οταν θελει να βρει τον Αντρεα, τον πραγματικο, που εχει μεσα του, την ψυχη και το ειναι του, παντα σ`εμενα θα`ρχεται!»
«Μηπως ετσι θελεις να πιστευεις;»
«Και; Πειραζω κανεναν; Ή εχω κατι αλλο να κρατηθω;»

Παυση.
«...Βλεπεις; Γι`αυτο σε μπλοκαρω τοσο ευκολα. Φυγε!»

 

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

ΚΑΝΟΝΕΣ


 
Θυμασαι μικρο μου;
Ποσο σιχαινοσουν τους κανονες καποτε... Πως ηθελες να σπασεις το κατεστημενο, ποσο βαρετοι εμοιαζαν οι ησυχοι, τακτοποιημενοι ενηλικες, θυμασαι; 
Πως ηθελες να γινεις κατι "αλλο" απο τη μαζα των γυρω σου...
Μα ολοι αυτο ονειρευτηκαν καποτε... Το "αλλο". Να μην γινουν βαρετοι... 
Πως οριζεις το βαρετο; 
Μεγαλωσες μικρο μου. Ετσι το οριζεις. Βλεπεις πως η ζωη δεν χτιζεται απο εξαιρεσεις. Ξυπνας μια μερα και το μονο που ονειρευεσαι ειναι ο κανονας. Δουλεια, σπιτι, οικογενεια...
"Μην γινω σαν τον πατερα μου"
"Μην γινω σαν την μανα μου"
"Να γινω κατι σπουδαιο"! 
Δυο ανθρωποι που συναντιουνται και βρισκουν ο ενας στον αλλο την ασφαλεια της δημιουργιας. Απο την αρχη. Τι πιο σπουδαιο; 
Αλλα δεν ηξερες μικρο μου. Τωρα ξερεις. Τωρα που βλεπεις ποσο δυσκολο ειναι να παρεχεις την ασφαλεια. Τωρα που βλεπεις ποσο δυσκολο ειναι να εμπιστευεσαι. Τωρα που μαθαινεις να εκτιμας τα δεδομενα. Τωρα που αγωνιζεσαι να γινεις ενας βαρετος κανονας. 

 

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

ENAΣ ΘΕΟΣ...

 


Μην σε χασω, αυτο φοβαμαι μονο.
Μην μου παθεις τιποτα, εσυ... κανενας αλλος. 
Η αγαπη μοιαζει να γεννιεται στα πιο παραδοξα μερη τελικα.
Δεν ρωταει, δεν περιμενει, δεν αντιστεκεται... 
Ο Θεος;
Που βρισκεται αν οχι εκει; 
Σ'εσενα πιστευω μονο.
Στην αγαπη που σου'χω και σε ολα αυτα που ξανα-ανακαλυπτω μαζι σου. 

 

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

ΓΥΡΙΣΕΣ;




Γυρισες;
Κανει καταιγιδα παλι εξω.
Δεν περιμενα ποτε οτι θα φοβομουν και τις καταιγιδες...
Εσυ φταις. Εσυ που λειπεις. 
Σκεφτομαι δρομους να γλιστρανε, γυαλοκαθαριστηρες να δουλευουν ασταματητα, φωτακια που αναβοσβηνουν και σε ζαλιζουν μες στη νυχτα... 
Νομιζω πως φοβαμαι τα παντα απο τοτε που σε γνωρισα. 
Εχω κατι να χασω.
Λενε οτι το "να προσεχεις" κρυβει ολα τα "σ'αγαπω" του κοσμου...
Αστραπη. 
Γυρισες;