Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

ΠΛΗΓΕΣ

 



Εχεις παρει ενα μαχαιρι και το γυριζεις καθε μερα, λιγο λιγο

Κι αλλο λιγο, πιο βαθια...

Δεν εκανα λαθος για σενα, το ξερω. Για καλο το στρεφεις.

Εσυ κανεις το λαθος.

Δεν αντεχεις να κοιταξεις κατω απο την επιφανεια, φοβασαι,

Εχεις αλλα μαχαιρια μεσα σου, οπως εχω εγω τωρα το δικο σου...

Πληγες ειμαστε ολοι.

Μονο που ο φοβος οτι θ`ανοιξουμε και παλι, μας κανει να δημιουργουμε καινουριες.

Καπως ετσι σταματας να εισαι ανθρωπος.

Καπως ετσι γινεσαι νεκροζωντανος, ενα πλασμα, λαβωμενο

Να περιφερεται, να κραυγαζει οτι ποναει, αλλα οχι! Μην ακουμπησεις! Τσουζει.

Πονας ε;

Κι εγω.

Θα περασει λες;

Μπα...

Θα συνηθισουμε.

Οπως συνηθισαμε σε ολα.

Μονο μην αφησεις να δουνε τις πληγες.

 

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

LOST

 
 



Χανομαι οταν σκεφτομαι ποσο σ`αγαπαω.

Χανομαι σε στιγμες, σε λογια και σε πραξεις.

Χανομαι στον χρονο που περνα και στα γιατι.

Χανομαι στη μορφη σου που δεν βγαινει απ`το μυαλο μου.

Χανομαι οταν προσπαθω να συνειδητοποιησω.

Χανομαι οταν βλεπω τί δεν βλεπεις.

Χανομαι σ`εσενα.

Χανομαι συνεχεια.

Χανομαι ολοκληρη.

 

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ...





Για ολες τις στιγμες, θα θυμαμαι.

Για ολα τα βραδια, καληνυχτα.

Για ολα τα λαθη μας, συγνωμη.

Για ολα, ευχαριστω.

Και για ολα τα αυριο, σ`αγαπαω...

 

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

"ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ..."



Σε ειδα στα ονειρα μου παλι... Περιεργο ονειρο. Παλι. Παντα τα φοβομουν τα ονειρα μ`εσενα, ξερεις, απο τοτε... Βγαινουν. Σου`χα γραψει λεει ενα γραμμα μ`ολη την αληθεια. Το διαβασες. Ετρεχα να σε βρω να σε σταματησω, δεν ξερω γιατι, αλλα δεν προλαβα. Ηξερες τα παντα, και μετα με πηρες αγκαλια, ετσι, στη μεση του δρομου. Ησουνα τεραστιος. Ή εγω πολυ μικρη, δεν ξερω. Σχετικα ειναι ολα. Μου ειπες να μη φοβαμαι κι οτι δεν εισαι αυτο που νομιζω. Δεν με νοιαζει, σου ειπα, ξερω τι εισαι μεσα σου, αυτο αγαπαω. Μετα παιζαμε σα χαζα μεχρι που ξυπνησα.
Μου λειπεις πολυ ειναι η αληθεια... Παντα σε βλεπω οταν μου λειπεις. Ξερεις, εστω κι ετσι, υποσυνειδητα, δεν μ`αφηνεις ποτε μονη. Δεν μ`αφηνεις να ξεχασω. Σαν να προσπαθεις να με πεισεις ακομη περισσοτερο απ`οσο ηδη το πιστευω οτι τιποτα δεν εχει τελειωσει. Κι εχεις δικιο. Δεν ειναι τελος αυτο που ζουμε. Ξεθωριασμα ειναι. Θα συναντηθουμε μια μερα και το μονο που θα μπορουμε να πουμε ειναι "χαθηκαμε". Κι αυτο το τρεμω.
Το εψαξα ξερεις. Το ονειρο... Αυτο με τα μεγεθη... Ειναι μια προβολη του πως βλεπεις τους αλλους ή τον εαυτο σου λεει. Γι`αυτο ησουν τοσο μεγαλος. Γιατι εισαι μεσα μου οτι μεγαλυτερο και σημαντικοτερο εχω. Ή γι`αυτο ημουν εγω μικρη, επειδη παντα, ο φοβος μου ειναι οτι κατι σ`εμενα δεν σου ειναι ποτε αρκετο... Μπορω να σου δωσω τα παντα ομως και το ξερεις. Εκτος απ`αυτα που δεν εχω. Τι νιωθουμε ομως, αυτο ειναι το θεμα.
Σκεφτομαι οτι... εκανα τα παντα για να αποφυγω το να σε ερωτευτω στην αρχη, και μετα εκανα τα παντα για να μην με πληγωσεις, ο,τι ενιωθα μεσα μου, ο,τι ηθελα να πω, το`πνιγα, ολα, για να μην με πληγωσεις. Και τελικα πληγωσα εγω εμενα. Καθε μερα που γινοσουν καλυτερος, ομορφοτερος, εξυπνοτερος, καθε μερα ησουν κατι παραπανω απο την προηγουμενη κι εγω ελαμπα μαζι σου ολο και περισσοτερο, και δεν με πληγωνες, ποτε, δεν σου εδινα το δικαιωμα, οπως εσυ δεν μου εδινες το δικαιωμα να σ`αγαπαω οσο φωναχτα θα ηθελα, καθε μερα, πληγωνα εγω εμενα. Κοιτα που φτασαμε. Αυτο σκεφτομαι. Μακαρι να ειχα πληγωθει. Αυτο σκεφτομαι. Θα σε ειχα διαγραψει τωρα. Θα υπηρχε μια θεση μεσα μου για καποιον αλλο. Τωρα; Οχι. Τωρα απλα κανεις δεν ειναι σαν κι εσενα. Τωρα το μονο που μπορω να ελπιζω ειναι η ληθη. Μεχρι να ξαναρθεις. Μεχρι να πουμε αυτο το χαθηκαμε, και μετα να ξαναγυρισω στη ληθη. Κι αυτο θα γινεται αεναα. Αλλα τελος; Οχι. Ποτε τελος. Εχεις την καρδια μου. Κι εγω καθε φορα θα λεω "κρατα την, δεν πειραζει..."

 

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

ΑΝΤΕΧΕΙΣ;

 

 



Ειναι μια μερα σαν ολες τις αλλες.
Ξυπνας το πρωι και τα παντα βρισκονται στη θεση τους, στη βολικη τακτοποιημενη ρουτινα σου. Τιποτα δεν αλλαζει.
Το πρωι τρως μπισκοτα με κομματακια σοκολατα και πινεις καφε. Σκετο. Λιγο γαλα, ισα να σπαει το χρωμα. Θα βαλεις το τζην, το χιλιοφορεμενο μαυρο μπλουζακι, τοσα ρουχα αλλα οχι, εσυ αυτα θες! Τιποτα δεν αλλαζει.
Θα πας στη δουλεια. Θα ξαναπιεις καφε. Τιποτα δεν αλλαζει.
Κι εκεινη την τοσο συνηθισμενη και αχρωμη ημερα, θα τον συναντησεις. Δεν θα τον γνωρισεις, οχι, απλα θα τον συναντησεις.
Παλι τιποτα δεν αλλαζει. Εσυ μονο. Εσυ που εχεις βρει αυτο που σε κανει να γινεσαι καλυτερη.
Ολοι συνανταμε αυτο που μας κανει καλυτερους, το μονο που χρειαζεται ειναι να το δουμε και τοτε μαγικα η ρουτινα δεν αλλαζει, αλλα σταματαει να ειναι βαρετη. Ολα εχουν ενα λογο.

Ενας φιλος λεει οτι "Βλεπουμε αυτο που θελουμε να δουμε και αυτο το ονομαζουμε αγαπη..."
Παραφραζω: "Βλεπουμε αυτο που αντεχουμε να δουμε..."
Ναι.
Ξαφνικα μεσα στη ρουτινα και τη συνηθεια, εκει σε ειδα. Γιατι με εκανες να τα αντεξω! Γιατι με εκανες να μπορω να τα αγαπησω! Γιατι μαζι τους αγαπησα κι εσενα, χωρις πως και γιατι... Γιατι με αναγκασες να σου κανω χωρο. Η αγαπη δεν ειναι τιποτα αλλο παρα μονο καλοσυνη. Πολυ καλοσυνη και νοιαξιμο. Το μονο που χρειαζεται ειναι να αντεχεις...

 

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ ΛΙΓΟ...




Δεν αγαπανε ετσι καθε μερα ψυχη μου οι ανθρωποι.

Να το θυμασαι αυτο.

Πριν αποφασισεις να αρνηθεις, να διαγραψεις, πριν παραδοθεις σε φοβους, σκεψου το λιγο.

Ποιος θα βγει χαμενος;

Λαβωμενοι ειμαστε ετσι κι αλλιως, κι εσυ κι εγω...

Κραταει για παντα αυτος ο πονος στα σωθικα, το ξερω, ομως ειμαστε ακομη εδω.

Τι κι αν ματωσεις λιγο παραπανω;

 

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

ΣΤΙΓΜΕΣ...

 




Δεν περνανε πια οι ωρες κι οι νυχτες μακρια σου...
Στην αρχη ονειρευεσαι, ελπιζεις, περιμενεις... Μετα; 
Ολα οσα ηθελα καποτε για μενα γινανε εσυ. 
Ολα εσυ. 
Τεραστιο εσυ, γεματο εσυ, εσυ... 
Μια αγαπη δεν περιμενουμε ολοι; 
Αγαπη, ναι. Εσυ; Υπερανω. 
Οχι, δεν την αρνεισαι ακριβως, μοναχα αγνοεις. 
Δινεις στιγμες, ωρες και λεπτα, μετα κενο. Ολα σκορπια. 
Μαζευω τις στιγμες και προσπαθω να χτισω μια ζωη.